Pre-eclampsie, ook zwangerschapsvergiftiging genoemd, is een ernstige bloeddrukaandoening die in de zwangerschap kan ontstaan, meestal na 20 weken, en soms in de dagen of weken na de bevalling. Je mist het makkelijk, omdat het in het begin vaak geen klachten geeft en pas opvalt als bij een gewone controle bij de verloskundige of gynaecoloog een hoge bloeddruk of eiwit in de urine wordt gevonden. Zonder herkenning kan pre-eclampsie de lever, nieren, hersenen en het bloed belasten, en wereldwijd is het een van de belangrijkste oorzaken van ernstige ziekte bij zwangeren en hun baby’s. Volgens de Hellp Stichting krijgen ongeveer 50 op de 1.000 zwangere vrouwen een milde vorm en ongeveer 5 op de 1.000 een ernstige vorm of het HELLP-syndroom. In dit artikel lees je wat pre-eclampsie is, hoe je de alarmsignalen herkent, wat de oorzaak is, hoe artsen het vaststellen met bloeddrukmetingen en bloed- en urineonderzoek, en wat behandeling, preventie en onderzoek nu te bieden hebben.

Wat is pre-eclampsie?

Pre-eclampsie is een nieuw ontstane hoge bloeddruk, meestal 140/90 mmHg of hoger, die na de 20e week van de zwangerschap verschijnt bij iemand met eerder een normale bloeddruk. Een hoge bloeddruk alleen is niet genoeg voor de diagnose. Er moet ook eiwit in de urine zijn, of een ander teken dat de aandoening een orgaan raakt: een laag aantal bloedplaatjes, een verminderde werking van lever of nieren, vocht in de longen, of nieuwe hoofdpijn en klachten bij het zien. Thuisarts vat het zo samen: bij zwangerschapsvergiftiging heb je een hoge bloeddruk, en daarnaast te veel eiwitten in je plas of schade aan je organen. Omdat een bestaande hoge bloeddruk een van de sterkste risicofactoren is, helpt het om ook de klachten, oorzaken en behandeling van hoge bloeddruk te kennen naast het beeld in de zwangerschap.

De meeste pre-eclampsie ontstaat in het derde trimester, maar het kan eerder beginnen. Een vorm die postpartum pre-eclampsie heet, kan ontstaan nadat de baby is geboren, meestal in de eerste dagen tot een week na de bevalling. Een bloeddruk van 160/110 mmHg of hoger, of betrokkenheid van andere organen dan de nieren, maakt de aandoening ernstig en vraagt om spoedzorg. Waar iemand op dat spectrum zit, bepaalt alle volgende keuzes: hoe vaak er wordt gecontroleerd en wanneer de baby wordt geboren.

Wat zijn de eerste tekenen van pre-eclampsie?

Een van de belangrijkste dingen om te weten is dat pre-eclampsie vaak stil verloopt. Veel zwangeren voelen zich prima en horen pas dat ze het hebben omdat bij een controle een verhoogde bloeddruk of eiwit in de urine wordt gevonden. Daarom zijn de vaste controles bij je verloskundige of gynaecoloog zo belangrijk: die vangen de aandoening op voordat ze zich laat merken.

Als er wel alarmsignalen komen, passen die bij een stijgende bloeddruk en belasting van de organen. Thuisarts noemt hoofdpijn, misselijkheid en overgeven, wazig zien, sterretjes, lichtflitsen of vlekjes zien, pijn boven in je buik, het gevoel alsof er een band strak om je buik zit (het ‘bandgevoel’), pijn boven in je rug, een dik gezicht en dikke enkels door vocht, een tintelend of prikkend gevoel in je vingers en een grieperig gevoel. Ook snel aankomen in een paar dagen en kortademigheid kunnen op problemen wijzen. Heb je een van deze klachten in de tweede helft van je zwangerschap of na de bevalling? Bel dan direct je verloskundige of gynaecoloog en wacht niet af. Bij trekkingen van armen en benen, bewusteloosheid of ernstige benauwdheid bel je 112.

Alarmsignaal	Hoe het kan voelen
Hevige of aanhoudende hoofdpijn	Bonzende of constante hoofdpijn die niet weggaat met rust of een gewone pijnstiller
Veranderingen in het zien	Wazig zien, lichtflitsen, sterretjes of vlekjes, of even niets zien
Pijn boven in de buik	Zeurende of scherpe pijn onder de ribben, meestal rechts onder de lever, of een bandgevoel
Plotselinge zwelling	Dik gezicht en dikke handen of enkels, soms met snelle gewichtstoename door vocht
Kortademigheid	Moeite met ademhalen, wat kan komen door vocht in de longen
Misselijkheid of overgeven	Nieuwe misselijkheid of braken in de tweede helft van de zwangerschap

Wat betekent het als ik tijdens mijn zwangerschap te veel eiwit in mijn urine heb?

Eiwit in je urine tijdens de zwangerschap kan erop wijzen dat je nieren door pre-eclampsie belast worden, zeker samen met een hoge bloeddruk. Maar een beetje eiwit kan ook andere oorzaken hebben, zoals een blaasontsteking of een urinemonster dat niet goed is opgevangen. Je verloskundige of gynaecoloog controleert dan je bloeddruk, herhaalt het onderzoek en laat zo nodig de hoeveelheid eiwit nauwkeurig meten. Eiwit in de urine zonder hoge bloeddruk is meestal minder zorgelijk, maar wordt wel gevolgd.

Wat is de oorzaak van pre-eclampsie?

De oorsprong van pre-eclampsie ligt in de placenta (moederkoek), het orgaan dat de zwangere verbindt met de baby. Vroeg in de zwangerschap maakt de placenta een netwerk van bloedvaten dat breder hoort te worden om steeds meer bloed te vervoeren. Bij pre-eclampsie ontwikkelen die bloedvaten zich afwijkend en vervoeren ze minder bloed dan nodig. De belaste placenta geeft dan eiwitten af in het bloed van de moeder die de binnenwand van haar bloedvaten beschadigen. Daardoor stijgt de bloeddruk en raken nieren, lever en andere organen verstoord. Onderzoekers beschrijven dit als een onbalans tussen een eiwit dat de groei van bloedvaten remt, sFlt-1, en een eiwit dat die groei bevordert, PlGF. Die onbalans is nu de basis van een bloedtest die helpt de ziekte te voorspellen. Thuisarts schrijft dat artsen meestal niet precies weten wat de oorzaak is, maar dat het te maken heeft met de werking van de moederkoek, de stoffen eruit, hoe je bloedvaten daarop reageren en of hoge bloeddruk in je familie voorkomt.

Geen enkele oorzaak verklaart elk geval, maar verschillende factoren vergroten de kans. Thuisarts noemt: een eerste zwangerschap of een zwangerschap van een nieuwe partner, zwanger zijn van meer dan één kind, 35 jaar of ouder of jonger dan 20 jaar zijn, overgewicht, al voor de zwangerschap een hoge bloeddruk, een moeder of zus die zwangerschapsvergiftiging had, problemen met de bloedstolling, en ziekten van hart of bloedvaten. Ook zwanger worden via ivf en auto-immuunziekten verhogen het risico. Chronische aandoeningen tellen zwaar mee. Lees daarom ook over de klachten, oorzaken en behandeling van diabetes en de klachten, oorzaken en behandeling van chronische nierschade, want beide horen bij de bekende risicofactoren.

Wat is de oorzaak van zwangerschapshypertensie?

Zwangerschapshypertensie is een hoge bloeddruk die na 20 weken zwangerschap ontstaat zonder eiwit in de urine of tekenen van orgaanschade. De oorzaak lijkt op die van pre-eclampsie: een moederkoek die niet goed is aangelegd en een reactie van de bloedvaten van de moeder. Een deel van de zwangeren met zwangerschapshypertensie ontwikkelt later alsnog pre-eclampsie, en daarom wordt de bloeddruk extra vaak gecontroleerd.

Pre-eclampsie, eclampsie en het HELLP-syndroom

Pre-eclampsie ligt op een spectrum, en het grootste gevaar is hoe snel het kan verergeren. Als de aandoening leidt tot stuipen, heet het eclampsie: een medisch spoedgeval dat moeder en baby bedreigt. Thuisarts beschrijft zwangerschapsstuipen als aanvallen waarbij de spieren in armen en benen eerst stijf worden en daarna gaan schokken. Sommige vrouwen hebben vooraf geen duidelijke waarschuwing, en daarom wordt ernstige pre-eclampsie zo stevig behandeld.

Een tweede ernstige vorm is het HELLP-syndroom. De naam staat voor hemolyse (afbraak van rode bloedcellen), verhoogde leverenzymen (‘elevated liver enzymes’) en een laag aantal bloedplaatjes (‘low platelets’). HELLP betekent schade aan rode bloedcellen, lever en stolling en kan snel ontstaan, soms met pijn boven in de buik en misselijkheid in plaats van een heel hoge bloeddruk. Volgens Thuisarts weet je door je bloed te onderzoeken of je het HELLP-syndroom hebt. Eclampsie en HELLP zijn redenen waarom artsen het bloedonderzoek nauwlettend volgen en bij ernstige ziekte vaak voor een bevalling kiezen.

Pre-eclampsie bloedwaarden: hoe wordt het vastgesteld?

De diagnose begint met de twee eenvoudige controles die bij elk bezoek aan de verloskundige of gynaecoloog worden gedaan: de bloeddruk meten en de urine op eiwit testen. Twee verhoogde metingen met minstens vier uur ertussen, samen met eiwit in de urine, vormen de klassieke definitie. Als niet duidelijk is hoeveel eiwit er is, kan het laboratorium een eiwit-kreatinineratio in de urine bepalen of de urine 24 uur lang opvangen om het precies te meten. Hier wordt laboratoriumonderzoek belangrijk, omdat bloedonderzoek laat zien of organen meedoen, wat een bloeddrukmeter niet kan.

Een reeks bloedtesten laat artsen zien hoe de aandoening het lichaam raakt, en elke uitslag voegt een stukje toe. Het helpt te begrijpen wat het aantal bloedplaatjes in je bloed laat zien, want een dalend aantal is een kenmerk van ernstige ziekte en het HELLP-syndroom. Stijgende leverenzymen wijzen op belasting van de lever; lees wat de ASAT-test meet en wat de referentiewaarden zijn om te zien waarom die wordt gevolgd. Ook de nierfunctie wordt gevolgd, dus het is goed om te weten wat een kreatininetest zegt over hoe goed je nieren werken. Vaak kijken artsen ook naar urinezuur; lees wat de urinezuurwaarde in je bloed betekent bij een zwangerschap met hoge bloeddruk. Daarnaast kan lactaatdehydrogenase (LDH) worden gemeten, een marker voor celschade, en wordt steeds vaker de sFlt-1/PlGF-ratio gebruikt. In de Verenigde Staten is die bloedtest door de FDA toegelaten om te helpen voorspellen welke zwangeren met een hoge bloeddruk een ernstige pre-eclampsie zullen krijgen.

Test	Wat het meet	Waarom het belangrijk is bij pre-eclampsie
Bloeddruk	De druk in de slagaders, gemeten met een band om de arm	Twee metingen van 140/90 mmHg of hoger zijn het startpunt voor de diagnose
Eiwit in de urine	Eiwit dat in de urine lekt, met een teststrip, eiwit-kreatinineratio of 24-uursurine	Laat zien dat de nieren meedoen, een kernkenmerk van de aandoening
Bloedplaatjes	Het aantal stollingscellen in het bloed	Een laag aantal wijst op ernstige ziekte of het HELLP-syndroom
Leverenzymen (ASAT, ALAT)	Eiwitten die vrijkomen als levercellen belast worden	Verhoogde waarden wijzen op betrokkenheid van de lever
Kreatinine en urinezuur	Afvalstoffen die de nieren uitscheiden	Stijgende waarden wijzen erop dat de nieren het zwaar hebben
sFlt-1/PlGF-ratio	De balans tussen twee eiwitten uit de placenta in het bloed	Helpt voorspellen wie een ernstige pre-eclampsie krijgt

Behandeling van pre-eclampsie

De enige definitieve genezing van pre-eclampsie is de geboorte van de baby en de placenta, omdat de placenta de ziekte aandrijft. Thuisarts zegt het eenvoudig: zwangerschapsvergiftiging gaat alleen over door te bevallen. Het moment van de bevalling is een zorgvuldige afweging. Bij milde pre-eclampsie dicht bij de uitgerekende datum plannen artsen de bevalling vaak rond 37 weken. Als het eerder ontstaat, wegen ze de risico’s van een te vroege geboorte af tegen het gevaar dat de aandoening verergert, en proberen ze soms tijd te winnen onder strenge controle. Volgens Thuisarts probeert de gynaecoloog in elk geval te wachten tot 34 weken als dat veilig kan.

Tot de bevalling richt de zorg zich op het beschermen van de moeder en tijd winnen voor de baby. Met pre-eclampsie word je volgens Thuisarts opgenomen in het ziekenhuis, waar jij en je baby goed worden gecontroleerd. Bloeddrukverlagers die veilig zijn in de zwangerschap, zoals labetalol, nifedipine en hydralazine, brengen gevaarlijke waarden omlaag. Magnesiumsulfaat via een infuus wordt gegeven om stuipen bij eclampsie te voorkomen of te behandelen en is een vaste behandeling bij ernstige ziekte. Als een vroege bevalling waarschijnlijk is, kunnen corticosteroïden de longen en andere organen van de baby sneller laten rijpen. Daarna wordt de bevalling ingeleid of volgt soms een keizersnede. De hele tijd worden bloeddruk, bloedwaarden en de groei en conditie van de baby nauwlettend gevolgd. Maak met je behandelteam duidelijke afspraken over welke klachten betekenen dat je direct moet bellen.

Wat zijn de gevolgen van zwangerschapsvergiftiging voor het kind?

De belangrijkste gevolgen voor de baby komen door een te vroege geboorte en door minder bloedtoevoer via de placenta. Thuisarts schrijft dat je baby te weinig voedingsstoffen kan krijgen en daardoor minder goed groeit. Vroeggeboorte en een laag geboortegewicht komen daardoor vaker voor. Bij een vroege geboorte helpen medicijnen voor de longrijping, en de baby wordt na de geboorte vaak extra gecontroleerd. De meeste baby’s doen het daarna goed, afhankelijk van hoe vroeg ze zijn geboren.

Kun je pre-eclampsie voorkomen?

Pre-eclampsie is niet altijd te voorkomen, maar bij veel vrouwen kan het risico omlaag. Thuisarts noemt twee dingen. Zorg dat je genoeg calcium binnenkrijgt, het liefst elke dag 1 gram, ongeveer 5 glazen melk; als je te weinig via je voeding binnenkrijgt, kunnen calciumpillen nodig zijn. En het medicijn acetylsalicylzuur in een lage dosis verkleint de kans op ernstige gevolgen van hoge bloeddruk; bespreek met je gynaecoloog of verloskundige of dat voor jou nodig is. Internationale richtlijnen raden laag gedoseerd acetylsalicylzuur aan bij een hoog risico, te starten tussen 12 en 28 weken en het liefst voor 16 weken. Het verbetert waarschijnlijk de bloedstroom door de placenta.

Naast medicijnen helpen het goed regelen van chronische aandoeningen voor en tijdens de zwangerschap, naar alle controles gaan en een gezond gewicht en een goede bloeddruk. Heb je risicofactoren, bespreek dan vroeg in de zwangerschap met je verloskundige of gynaecoloog of acetylsalicylzuur of andere stappen bij jou passen, omdat preventie het best werkt als je in de eerste helft van de zwangerschap begint. Zelf kun je er volgens Thuisarts niets aan doen dat je zwangerschapsvergiftiging krijgt: ook als je alles goed doet, kun je het krijgen, en het is niet jouw schuld.

Wat is de kans op herhaling van pre-eclampsie?

Er is een kans dat je bij een volgende zwangerschap opnieuw pre-eclampsie krijgt. Hoe groot die kans is, hangt onder meer af van hoe vroeg en hoe ernstig het de eerste keer was; de Hellp Stichting heeft er een aparte pagina over. Volgens Thuisarts krijg je bij elke volgende zwangerschap calciumpillen en acetylsalicylzuur om de kans kleiner te maken, wordt je bloeddruk extra vaak gecontroleerd en wordt goed gelet op de groei van je baby.

Wat zijn de lange termijn gevolgen van pre-eclampsie?

De meeste vrouwen met pre-eclampsie die op tijd zorg krijgen, herstellen na de bevalling helemaal. Maar bij ernstige of onbehandelde ziekte kunnen er ernstige complicaties zijn. Voor de moeder zijn dat eclampsie, het HELLP-syndroom en schade aan nieren en lever. Een heel hoge bloeddruk kan ook tot een hersenbloeding leiden; hoe zo’n spoedgeval verloopt, lees je in deze gids over de klachten, oorzaken en behandeling van een beroerte. De placenta kan ook loslaten van de baarmoederwand, een gevaarlijke situatie die placenta-loslating heet.

Na de bevalling blijven jij en je baby volgens Thuisarts in elk geval nog 2 dagen in het ziekenhuis, en wordt je bloeddruk regelmatig gecontroleerd. Soms moet je de bloeddrukmedicijnen nog een tijd gebruiken; meestal kan dat veilig tijdens de borstvoeding. Zes weken na de bevalling controleert de gynaecoloog je bloeddruk nog een keer, soms met bloedonderzoek. De gevolgen kunnen verder reiken dan de zwangerschap: vrouwen die pre-eclampsie hadden, hebben later meer kans op hoge bloeddruk, hart- en vaatziekten en een beroerte. Volgens Thuisarts is die kans vooral groter als de pre-eclampsie voor 34 weken begon. Daarom is het verstandig je bloeddruk en andere risicofactoren in de jaren daarna te laten controleren, bijvoorbeeld bij je huisarts.

Nieuw wetenschappelijk onderzoek naar pre-eclampsie

Veel van de recente vooruitgang komt van bloedtesten die de ziekte kunnen signaleren voordat er klachten zijn. Een systematische review en meta-analyse uit 2025 bundelde gegevens uit veel studies en vond dat de sFlt-1/PlGF-ratio pre-eclampsie beter voorspelde dan elk van de twee eiwitten afzonderlijk, met een sterke totale prestatie (Zhang et al., 2025). Dit is dezelfde eiwitbalans waarop de nieuwere bloedtesten zijn gebaseerd. Wat betekent dit voor jou? Word je gecontroleerd op pre-eclampsie, dan kan je behandelteam zo’n bloedtest gebruiken om in te schatten hoe groot de kans is dat het ernstig wordt. Dat helpt bepalen hoe vaak je wordt gecontroleerd en wanneer er moet worden ingegrepen.

Onderzoekers testen ook of screening vroeg in de zwangerschap, gevolgd door behandeling van vrouwen met een hoog risico, de ziekte kan voorkomen. Een grote studie uit 2024 in verschillende regio’s in Azië bood screening in het eerste trimester aan en gaf laag gedoseerd acetylsalicylzuur aan vrouwen met een hoog risico. Bij de vrouwen die het middel echt innamen, ging dat samen met 41 procent minder pre-eclampsie met een vroeggeboorte (Nguyen-Hoang et al., 2024). Wat betekent dit voor jou? Vroeg je risico inschatten en voor 16 weken beginnen met acetylsalicylzuur lijkt echt verschil te maken. Een vroeg gesprek met je verloskundige of gynaecoloog over je risico is daarom zinvol.

Er zijn nog vragen over de beste dosis. Een landelijke studie uit 2025 in Zweden vergeleek vrouwen die een hogere dosis acetylsalicylzuur namen, 150 tot 160 mg, met vrouwen die 75 mg namen, en keek naar pre-eclampsie en bloedingen (Kupka et al., 2025). Zulke studies helpen de dosis en het moment te vinden die de meeste bescherming geven met het minste risico. Wat betekent dit voor jou? Het advies om bij een hoog risico laag gedoseerd acetylsalicylzuur te gebruiken staat vast, maar de precieze dosis bepaalt je eigen behandelaar, die je risicofactoren afweegt tegen eventuele zorgen over bloedingen.

Woordenlijst bij pre-eclampsie

Term	Betekenis
Pre-eclampsie	Nieuwe hoge bloeddruk na 20 weken zwangerschap, met eiwit in de urine of tekenen dat organen meedoen.
Eclampsie	Stuipen die kunnen ontstaan als ernstige vorm van pre-eclampsie, een medisch spoedgeval.
HELLP-syndroom	Een ernstige vorm met afbraak van rode bloedcellen, verhoogde leverenzymen en weinig bloedplaatjes.
Proteïnurie	Eiwit in de urine, een teken dat de nieren meedoen.
Placenta (moederkoek)	Het orgaan dat de baby van bloed en zuurstof voorziet en de ziekte aandrijft.
sFlt-1/PlGF-ratio	Bloedtest die twee eiwitten uit de placenta vergelijkt om ernstige pre-eclampsie te helpen voorspellen.
Magnesiumsulfaat	Medicijn via een infuus dat stuipen bij eclampsie voorkomt en behandelt.
Postpartum pre-eclampsie	Pre-eclampsie die na de bevalling ontstaat, meestal in de eerste week.

Veelgestelde vragen over pre-eclampsie

Wat zijn de alarmsignalen van pre-eclampsie?

Pre-eclampsie geeft vaak geen klachten en wordt dan alleen gevonden bij de gewone controles van bloeddruk en urine. Als er wel klachten zijn, zijn de belangrijkste hevige of aanhoudende hoofdpijn, wazig zien of lichtflitsen, pijn boven in de buik of een bandgevoel, plotseling een dik gezicht en dikke handen, snel aankomen en kortademigheid. Bel bij een van deze klachten in de tweede helft van je zwangerschap direct je verloskundige of gynaecoloog.

Wanneer begint pre-eclampsie meestal?

Pre-eclampsie ontstaat meestal na 20 weken zwangerschap, en de meeste gevallen in het derde trimester. Bij sommige vrouwen begint het eerder, en een vorm die postpartum pre-eclampsie heet, kan na de geboorte ontstaan, meestal in de eerste dagen tot een week. Omdat het zonder waarschuwing kan komen, zijn regelmatige controles tijdens de hele zwangerschap de beste manier om het op te sporen.

Wat veroorzaakt pre-eclampsie?

Pre-eclampsie begint bij de placenta, waarvan de bloedvaten zich afwijkend ontwikkelen en te weinig bloed vervoeren. De belaste placenta geeft eiwitten af die de binnenwand van de bloedvaten van de moeder beschadigen, waardoor de bloeddruk stijgt en nieren, lever en andere organen meedoen. Daarbij speelt een onbalans tussen sFlt-1 en PlGF een rol. Risicofactoren zijn onder meer een eerste zwangerschap, eerdere pre-eclampsie, een bestaande hoge bloeddruk, diabetes, nierziekte, overgewicht, een meerling en een leeftijd boven 35 jaar.

Is pre-eclampsie te genezen, en hoe wordt het behandeld?

De enige genezing is de geboorte van de baby en de placenta, en het moment daarvan is een afweging tussen de veiligheid van de moeder en de rijping van de baby. Tot dan bestaat de behandeling uit bloeddrukverlagers die veilig zijn in de zwangerschap, magnesiumsulfaat via een infuus om stuipen te voorkomen bij ernstige ziekte en, bij een waarschijnlijk vroege bevalling, medicijnen voor de longrijping van de baby. Moeder en baby worden de hele tijd goed gecontroleerd.

Hoe kan ik mijn kans op pre-eclampsie verkleinen?

Zorg voor genoeg calcium, het liefst ongeveer 1 gram per dag via je voeding, en bespreek met je verloskundige of gynaecoloog of laag gedoseerd acetylsalicylzuur voor jou zinvol is; bij een hoog risico begin je daar het liefst voor 16 weken mee. Een bestaande hoge bloeddruk of diabetes goed regelen, naar alle controles gaan en een gezond gewicht helpen ook.

Kun je na de bevalling nog pre-eclampsie krijgen?

Ja. Postpartum pre-eclampsie ontstaat na de bevalling, meestal in de eerste dagen tot een week, maar soms tot ongeveer zes weken later. De alarmsignalen zijn dezelfde als in de zwangerschap: hevige hoofdpijn, problemen met zien, pijn boven in de buik, zwelling en kortademigheid. Omdat je zulke klachten makkelijk voor normaal herstel houdt, is het belangrijk snel hulp te zoeken als je ze na de bevalling opmerkt.

Bronnen

Thuisarts (NHG) — Ik heb zwangerschaps-vergiftiging (pre-eclampsie) — Thuisarts.nl, geraadpleegd 2026 — thuisarts.nl
Hellp Stichting — Wat is pre-eclampsie / HELLP-syndroom — hellp.nl, geraadpleegd 2026 — hellp.nl
Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie — Factsheet Pre-eclampsie — NVOG, 2019 — nvog.nl
American College of Obstetricians and Gynecologists — Preeclampsia and High Blood Pressure During Pregnancy — ACOG Frequently Asked Questions, 2023 (Engelstalig) — acog.org
Mayo Clinic — Preeclampsia: Symptoms and Causes — Mayo Clinic Diseases and Conditions, 2024 (Engelstalig) — mayoclinic.org
Cleveland Clinic — Preeclampsia — Cleveland Clinic Health Library, 2024 (Engelstalig) — my.clevelandclinic.org
MedlinePlus, National Library of Medicine — Preeclampsia — MedlinePlus Medical Encyclopedia, reviewed 2024 (Engelstalig) — medlineplus.gov
Zhang R, Li J, Chi Y, Sun L, et al. — Predictive performance of sFlt-1, PlGF and the sFlt-1/PlGF ratio for preeclampsia: A systematic review and meta-analysis — Journal of Gynecology Obstetrics and Human Reproduction, 2025 (Engelstalig) — doi.org
Nguyen-Hoang L, Dinh LT, Tai AST, et al. — Implementation of First-Trimester Screening and Prevention of Preeclampsia: A Stepped Wedge Cluster-Randomized Trial in Asia — Circulation, 2024 (Engelstalig) — doi.org
Kupka E, Hesselman S, Gunnarsdóttir J, Wikström AK, et al. — Prophylactic Aspirin Dose and Preeclampsia — JAMA Network Open, 2025 (Engelstalig) — doi.org

Verder lezen

Lees hoe een marker voor cel- en weefselschade wordt gemeten in deze gids over de LDH-waarde in je bloed.
Lees hoe eiwit in de urine precies wordt gemeten in deze gids over de 24-uursurine op eiwit.
Lees over een auto-immuunziekte die de kans op pre-eclampsie kan verhogen in deze gids over de klachten en behandeling van lupus (SLE).
Lees over het leverenzym dat naast ASAT wordt gemeten in deze gids over wat de ALAT-test meet.
Krijg meer grip op je eigen getallen met deze gids over referentiewaarden, markeringen en trends op een labuitslag.

Begrijp je labuitslag met BloodSense

De diagnose pre-eclampsie draait om meer dan een bloeddrukmeting. Er hoort een reeks bloed- en urinetesten bij, van bloedplaatjes en leverenzymen tot kreatinine, urinezuur en de sFlt-1/PlGF-ratio, die elk laten zien hoe de aandoening het lichaam raakt. Zulke uitslagen zijn alleen lastig te begrijpen, zeker als er referentiewaarden, markeringen of onbekende markers op staan.

BloodSense zet je hele labuitslag om in gewone taal, laat zien waar elke marker staat ten opzichte van de referentiewaarden en helpt je begrijpen wat een normale, twijfelachtige of afwijkende uitslag voor jou betekent. Het BloodSense-rapport wordt gemaakt door kunstmatige intelligentie, alleen ter informatie. Het is geen diagnose en geen behandeladvies, en het vervangt het oordeel van je verloskundige, gynaecoloog of huisarts niet. Bij klachten van pre-eclampsie bel je altijd direct je verloskundige of gynaecoloog. Laat je labuitslag binnen enkele minuten uitleggen