IgM (immunoglobuline M) is de eerste antistof die je afweersysteem afgeeft als het een ziekteverwekker tegenkomt die het nog niet kent. Een IgM-bepaling meet hoeveel IgM er in je bloed zit. Omdat IgM vroeg verschijnt en binnen enkele weken weer afneemt, kan één getal op je labuitslag iets nuttigs zeggen: of je lichaam op dit moment een infectie bestrijdt, of je antistofmakende cellen normaal werken, en of een zeldzamere bloed- of afweeraandoening een nadere blik verdient. In dit artikel lees je wat de test meet, hoe IgM verschilt van de andere immunoglobulinen op dezelfde uitslag, welke referentiewaarden bij volwassenen gelden, wat een te hoge of te lage IgM waarde kan betekenen en welke uitslagen je met je huisarts bespreekt. Het doel is niet om iets te diagnosticeren op basis van één waarde, maar om je uitslag te leren lezen met dezelfde context als een arts.

Wat is IgM en wat meet de bloedtest?

Immunoglobuline M is een van de vijf klassen antistoffen die je lichaam maakt. Een IgM-bepaling meet hoeveel van deze antistof er in je bloed circuleert. Nederlandse laboratoria geven de waarde in gram per liter (g/L); Amerikaanse bronnen gebruiken milligram per deciliter (mg/dL), waarbij 1 g/L gelijk is aan 100 mg/dL. IgM wordt bijna altijd gemeten in een pakket met IgG en IgA, uit één buisje bloed.

De afname is gewoon: een medewerker neemt bloed af uit een ader in je arm, en dat duurt maar een paar minuten. Voor het immunoglobulinepakket zelf hoef je niet nuchter te zijn, maar andere testen op dezelfde dag kunnen eigen regels hebben; volg je aanvraagformulier. De uitslag is meestal binnen een dag of twee bekend, afhankelijk van het lab.

Het helpt om twee heel verschillende soorten ‘IgM’ op een labuitslag uit elkaar te houden. Een totaal-IgM meet de hoeveelheid IgM-antistoffen van alle soorten samen in je bloed. Een IgM tegen een bepaalde ziekteverwekker, zoals hepatitis-IgM of IgM tegen het Epstein-Barrvirus, stelt een smallere vraag: heeft je afweer onlangs IgM gemaakt tegen deze ene ziekteverwekker? Het eerste zegt iets over de capaciteit van je afweer, het tweede is een aanwijzing over de timing van een bepaalde infectie. Die twee verwarren is een van de meest voorkomende oorzaken van ongerustheid als mensen hun eigen uitslag lezen.

Hoe werkt IgM in je afweersysteem?

IgM is de grootste antistof die je lichaam maakt. Vijf antistofeenheden zijn aan elkaar gekoppeld tot een stervormig vijftal (pentameer). Daardoor heeft IgM tien bindingsplaatsen en is het heel goed in het vastgrijpen van bacteriën en virussen en ze aan elkaar te klonteren, zodat andere afweercellen ze kunnen opruimen.

Wat is het verschil tussen IgM en IgG?

Het verschil is vooral de timing: IgM is de snelle eerste reactie op een nieuwe ziekteverwekker, IgG de blijvende bescherming die daarna komt. Als een B-cel (een witte bloedcel die antistoffen maakt) voor het eerst een nieuw doelwit tegenkomt, maakt hij eerst IgM. Daar is geen eerdere training voor nodig; daarom heet IgM vaak de eerste hulpverlener van de afweer. De waarde stijgt meestal binnen enkele dagen na een besmetting, piekt en daalt dan in een paar weken, terwijl het lichaam overschakelt op het langer werkzame IgG. De Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie (NVKC) zegt het zo: IgM is bij een infectie vaak de eerst gemaakte antistof, die later wordt ‘afgelost’ door IgG. Vergelijk deze vroege golf daarom met de bescherming op lange termijn die IgG laat zien: de twee antistoffen vertellen twee helften van hetzelfde verhaal.

Hoe IgM samenwerkt met de rest van je afweer

IgM werkt niet alleen. Zodra het aan een doelwit vastzit, zet het het complementsysteem in gang: een reeks bloedeiwitten die gaten in bacteriën maakt en ze markeert voor opruiming. Door die samenwerking worden complementeiwitten zoals het complementeiwit C3 uit een afweeronderzoek soms samen met de immunoglobulinen gemeten. De cellen die IgM maken, zijn B-lymfocyten. Een afwijkende uitslag kan een arts daarom ook laten kijken naar het aantal lymfocyten in het bloedbeeld.

Een klein deel van je IgM is er al vanaf de geboorte, zonder bekende besmetting. Deze ‘natuurlijke antistoffen’ helpen beschadigde cellen op te ruimen. Daarom heeft bijna iedereen een meetbare IgM, ook als je helemaal gezond bent.

Wanneer vraagt je arts een IgM-bepaling aan?

Artsen vragen immunoglobulinen niet zomaar aan. Een totaal-IgM staat meestal om een van deze concrete redenen op het aanvraagformulier.

Terugkerende of ongewoon ernstige infecties, vooral bijholte-, oor- en borstinfecties die ondanks behandeling steeds terugkomen. De NVKC noemt veelvuldige of terugkerende infecties als belangrijkste reden voor deze test.
Een vermoeden van een tekort aan antistoffen, vooral als afweerproblemen in de familie voorkomen.
Een afwijkende eiwitwaarde in een gewoon bloedonderzoek, omdat immunoglobulinen een groot deel vormen van het totaal eiwit in het bloed en die waarde omhoog of omlaag kunnen trekken.
Een vermoeden van een aandoening van plasmacellen of lymfeweefsel, vaak na een onverwachte bevinding op het eiwitspectrum (elektroforese).
Onderzoek naar een recente infectie; dan wordt een IgM tegen een bepaalde ziekteverwekker aangevraagd in plaats van totaal-IgM.
Het volgen van een bekende afweeraandoening over de tijd, waarbij de trend meer telt dan één losse waarde.

Het eiwitspectrum verdient een eigen toelichting. Deze test scheidt de bloedeiwitten in banden, en de immunoglobulinen komen vooral in de gammafractie terecht. Staat daar een markering op je uitslag, dan verklaart onze uitleg over wat de gammaglobulinefractie weergeeft vaak waarom er daarna een IgM-bepaling is toegevoegd.

IgM waarde: zo lees je je uitslag

Op je labuitslag staat je IgM-waarde naast referentiewaarden, en soms een markering zoals een sterretje of een H of L. Voor volwassenen noemen de NVKC en het Nederlandse laboratorium Star-shl een referentiewaarde van 0,4 tot 2,3 g/L. Cleveland Clinic noemt ongeveer 40 tot 250 mg/dL (0,4 tot 2,5 g/L) en wijst erop dat waarden per lab verschillen en bij baby’s jonger dan negen maanden veel lager zijn. De tabel hieronder laat zien hoe IgM zich verhoudt tot de andere immunoglobulinen op dezelfde uitslag.

Antistof	Belangrijkste rol	Timing na besmetting	Referentiewaarde volwassenen (Star-shl)
IgM	Eerste hulpverlener; klontert ziekteverwekkers en zet complement in gang	Stijgt binnen dagen, neemt af in weken	0,4 – 2,3 g/L
IgG	Bescherming en afweergeheugen op lange termijn	Stijgt na IgM, kan jaren blijven	7 – 16 g/L
IgA	Beschermt slijmvliezen van darmen, luchtwegen en ogen	Vrij constant, niet aan één gebeurtenis gebonden	0,4 – 3,5 g/L
IgE	Reacties bij allergie en parasieten	Wisselt met contact met allergenen	Wordt in kU/L of IU/mL gemeten, niet in g/L

Waarom de referentiewaarden op je uitslag zwaarder wegen dan een getal uit een boek

Referentiewaarden voor immunoglobulinen komen van metingen bij gezonde vrijwilligers met een bepaald apparaat en een bepaalde methode. Verander het apparaat, de groep of de eenheid, en de grenzen schuiven. Een waarde van 0,45 g/L kan in het ene lab als laag zijn gemarkeerd en in het andere niet. Vergelijk je getal daarom altijd met de referentiewaarden op je eigen uitslag, en gebruik bij het volgen van een waarde over maanden steeds hetzelfde lab.

Leeftijd verandert wat normaal is

Pasgeborenen hebben bijna geen eigen IgM, omdat IgM niet door de placenta gaat zoals IgG. De waarde stijgt tijdens de baby- en kindertijd en bereikt in de tienerjaren het niveau van volwassenen. Daarom moet een uitslag van een kind worden gelezen met referentiewaarden per leeftijd, en is een laag lijkende IgM bij een jong kind niet vanzelf een probleem.

IgM te hoog of te laag: wat kan het betekenen?

Eén IgM buiten de referentiewaarden is een reden om naar context te kijken, geen diagnose. Artsen lezen de uitslag samen met je klachten, je andere immunoglobulinen en je voorgeschiedenis.

Wat betekent het als mijn IgM-waarde te hoog is?

Een te hoge IgM-waarde komt meestal door een recente of lopende infectie, omdat je lichaam dan actief antistoffen van de eerste golf maakt. Ook chronische ontstekingen en auto-immuunziekten kunnen IgM verhogen. Daarom worden ontstekingswaarden zoals de CRP waarde uit een ontstekingsonderzoek vaak tegelijk gemeten. Bij reuma is de IgM-klasse direct van belang, omdat de reumafactor zelf meestal een IgM-antistof is. Onze uitleg over wat een reumafactor-uitslag betekent laat zien hoe de twee testen samenhangen.

Minder vaak komt een sterk verhoogd IgM door een klonale aandoening: één lijn antistofmakende cellen is uitgegroeid en maakt één identieke antistof. De ziekte van Waldenström (macroglobulinemie van Waldenström) is het klassieke voorbeeld; daarbij maakt een kloon van lymfocyten en plasmacellen veel IgM. Hyper-IgM-syndromen, een groep aangeboren aandoeningen waarbij B-cellen niet kunnen overschakelen van IgM naar IgG, geven een herkenbaar patroon met hoog IgM en laag IgG en IgA. Bij een vermoeden van een klonaal proces horen er vaak metingen van lichte ketens bij, en begrijpen wat de kappa-lambdaratio van de lichte ketens laat zien is een onderdeel van dat onderzoek.

Oorzaken van een te lage IgM

Een lage IgM kan aangeboren of verworven zijn. Bij selectieve IgM-deficiëntie is de IgM blijvend laag terwijl IgG en IgA normaal zijn, zonder andere verklaring. Bredere antistoftekorten, zoals CVID (common variable immunodeficiency) en de agammaglobulinemieën, verlagen IgM als onderdeel van een groter patroon. Verworven oorzaken zijn eiwitverlies via de nieren of darm, ondervoeding, bepaalde medicijnen zoals afweerremmers en sommige middelen tegen epilepsie, en behandelingen die B-cellen wegvangen.

Omdat immunoglobulinen eiwitten zijn, kan alles wat eiwit uit het bloed laat weglekken ze verlagen. Daarom zie je een lage IgM soms naast een lage albuminewaarde in het bloedonderzoek. Dat stuurt het onderzoek richting eiwitverlies via nier of darm, en niet richting het afweersysteem zelf. Volgens de NVKC kan zo’n verlies van immunoglobulinen in de urine voorkomen bij gevorderde diabetes, auto-immuunziekten of een chronische nierontsteking.

IgM tegen een bepaalde ziekteverwekker en de timing van een infectie

Wil je arts iets weten over een bepaalde infectie, dan vraagt hij of zij IgM tegen die ene ziekteverwekker aan. De waarde van IgM zit hier in de timing: een positieve uitslag wijst erop dat de besmetting recent was en niet lang geleden. Zo onderscheiden artsen een huidige infectie van bescherming die je lang geleden hebt opgebouwd. Dit is een vast onderdeel van het onderzoek naar bijvoorbeeld de klachten en het beloop van de ziekte van Pfeiffer (klierkoorts) of een toxoplasmose-antistoffenuitslag.

Timing werkt in twee richtingen. Een voorbeeld is knokkelkoorts (dengue), een virusziekte die je volgens Thuisarts kunt oplopen in Afrika, Azië, Midden- en Zuid-Amerika en op de Caribische eilanden, en die met bloedonderzoek kan worden vastgesteld. De Amerikaanse CDC schrijft dat IgM tegen dengue pas ongeveer vier tot vijf dagen na het begin van de klachten meetbaar wordt en tot drie maanden daarna meetbaar kan blijven. Test je te vroeg, dan kan een echte infectie negatief lijken; test je laat, dan kan een positieve uitslag passen bij een infectie die al weken voorbij is. De CDC waarschuwt ook dat IgM-testen kunnen kruisreageren tussen verwante virussen. Daarom heeft een positieve uitslag soms een bevestigingstest nodig.

De praktische les: een IgM-uitslag tegen een bepaalde ziekteverwekker is alleen te beoordelen samen met de datum waarop je klachten begonnen. Neem die datum mee naar je afspraak.

Wanneer bespreek je een IgM-uitslag met je huisarts?

De meeste mensen met een licht afwijkende IgM zonder klachten hebben niet meer nodig dan een herhaling van de test. Een paar situaties verdienen wel een direct gesprek.

Je had in een jaar meerdere bacteriële infecties waarvoor antibiotica nodig waren, vooral bijholte-, oor- of borstinfecties.
Je IgM is laag en je IgG of IgA ook: dat wijst eerder op een breder antistofprobleem dan op een losse bevinding.
Je IgM is sterk verhoogd en blijft dat bij een herhaling weken later, vooral met moeheid, nachtzweten, onverklaard gewichtsverlies of opgezette lymfeklieren.
Je gebruikt een medicijn dat de aanmaak van antistoffen beïnvloedt en wilt weten of je uitslag door het medicijn komt.
Je hebt een onverklaard doof of tintelend gevoel in je voeten met een hoog IgM; die combinatie wijst soms op een zenuwaandoening die met IgM samenhangt.
Je bent zwanger of wilt zwanger worden en hebt een positieve IgM tegen een bepaalde ziekteverwekker; uitleg en timing zijn dan extra belangrijk.

Nuttige vragen zijn: welke referentiewaarden heeft het lab gebruikt, moet de uitslag eerst worden herhaald voordat er meer onderzoek komt, en zijn de andere immunoglobulinen in hetzelfde bloed gemeten? Wordt er gedacht aan een plasmacelaandoening, dan kan je arts uitleggen hoe het onderzoek naar de ziekte van Kahler (multipel myeloom) verschilt van een onderzoek dat om IgM draait.

Nieuwste wetenschappelijke inzichten

Onderzoek uit de afgelopen drie jaar richtte zich vooral op één vraag: wat betekent een lage IgM eigenlijk voor een patiënt, en definiëren we het niet te smal?

Een analyse uit 2025 in de International Journal of Molecular Sciences bekeek een groep kinderen met alleen een lage IgM en vond iets wat de standaarddefinitie ter discussie stelt. De huidige criteria voor selectieve IgM-deficiëntie vragen zowel een blijvend lage IgM als terugkerende infecties. Maar in deze groep hadden kinderen zonder infecties grotendeels hetzelfde patroon van andere problemen, zoals lage bloedcelwaarden, auto-immuniteit en allergie, als kinderen met infecties. Ongeveer een kwart van de kinderen bleek een aantoonbare aangeboren afweerstoornis te hebben, en een aantal van hen had nooit terugkerende infecties gehad. De onderzoekers zagen ook dat IgM bij individuele kinderen in de loop van de tijd veranderde: soms verdween het tekort, soms werd het erger. Voor jou betekent dit: een lage IgM zonder vaak infecties is niet vanzelf onschuldig, en één meting is een momentopname en geen oordeel. Daarom herhalen artsen de test vaak na een paar maanden in plaats van op één waarde te handelen.

Een multicenterstudie uit 2024 in Immunologic Research bekeek hetzelfde probleem bij volwassenen. Het team verzamelde 75 patiënten met selectieve IgM-deficiëntie en vergeleek twee definities: een met vaste grenswaarden en een op basis van de statistische afstand tot het gemiddelde van de bevolking. De twee definities vingen deels dezelfde, maar niet precies dezelfde groepen. De meest voorkomende bevindingen waren in beide gevallen hooikoorts (allergische rinitis), astma en longinfecties, en niet de ernstige complicaties waar mensen vaak bang voor zijn. De overgrote meerderheid van de bevindingen was onschuldig. De auteurs adviseerden toch langdurige controle, omdat een kleine groep later een auto-immuunziekte of een andere afweerdiagnose kreeg. Voor jou betekent dit: is je verteld dat je een lage IgM hebt, dan is blijvend volgen een redelijk plan, maar het gebruikelijke beeld lijkt meer op allergieën en af en toe een borstinfectie dan op iets ernstigs.

Een breder overzichtsartikel uit 2024 in Allergy and Asthma Proceedings plaatste IgM-deficiëntie in de grotere familie van isotypedeficiënties: aandoeningen waarbij één antistofklasse laag is terwijl de andere normaal zijn. Volgens de auteurs loopt het beeld uiteen van helemaal geen klachten tot terugkerende infecties die niet reageren op preventieve antibiotica, en gaan allergische en auto-immuunaandoeningen er vaak mee samen. Ze wezen er ook op dat bepaalde combinaties, waaronder IgM-deficiëntie met andere afweerafwijkingen, op lange termijn extra controle op kanker verdienen. Voor jou betekent dit: een losse lage antistofklasse geeft vaak geen klachten, maar het is goed als het in je medisch dossier staat, zodat toekomstige klachten met die kennis worden beoordeeld.

Aan de infectiekant bundelde een systematische review en meta-analyse uit 2025 in The Lancet Microbe gegevens uit 161 studies naar testen voor dengue. Daarmee werd een beperking in cijfers gevat die artsen al lang vermoedden. IgM-testen deden het in de eerste week van de ziekte duidelijk slechter dan de alternatieven: ze herkenden maar ongeveer zeven op de tien bevestigde gevallen, terwijl antigeen- en moleculaire testen het in die vroege periode veel beter deden. Voor jou betekent dit: word je getest op een vermoede recente infectie en is de IgM in de eerste dagen van je klachten negatief, dan is de vraag daarmee niet beantwoord. Je arts kan dan terecht een ander soort test aanvragen of de antistoftest later herhalen.

Samen wijzen deze studies dezelfde kant op. IgM is informatief, maar de betekenis hangt sterk af van de timing, de leeftijd en wat de rest van je afweeronderzoek laat zien.

Begrippenlijst

Begrip	Uitleg
Immunoglobuline M (IgM)	De eerste antistofklasse die het afweersysteem maakt na contact met een nieuwe ziekteverwekker. Circuleert in het bloed en neemt binnen weken af.
Antistof	Een eiwit van het afweersysteem dat een bepaald doelwit herkent en bindt, zoals een stukje van een virus of bacterie.
B-cel	Een soort witte bloedcel die antistoffen maakt. Rijpe B-cellen worden plasmacellen, de antistoffabrieken van het lichaam.
Complementsysteem	Een groep bloedeiwitten die IgM kan inschakelen om bacteriën te vernietigen en te markeren voor opruiming.
Klasseswitch	Het proces waarbij een B-cel stopt met IgM maken en IgG of een andere antistofklasse tegen hetzelfde doelwit gaat maken.
Selectieve IgM-deficiëntie	Een blijvend lage IgM met normaal IgG en IgA en zonder andere gevonden oorzaak.
Gammopathie	Een overmaat van één bepaalde antistof, gemaakt door één uitgegroeide cellijn; zichtbaar op het eiwitspectrum.
Referentiewaarden	Het gebied van waarden bij de meeste gezonde mensen op een bepaald apparaat, op je uitslag vermeld ter vergelijking.
Serologie	Bloedonderzoek naar antistoffen tegen een bepaalde ziekteverwekker, zoals IgM en IgG tegen een virus.
Kruisreactie	Als een antistoftest reageert op een verwante ziekteverwekker, met een positieve uitslag die misschien niet bij de vermoede infectie past.

Veelgestelde vragen

Wat is het IgM?

IgM, voluit immunoglobuline M, is een antistof die je afweersysteem als eerste maakt bij een nieuwe infectie. Het is de grootste antistof en bestaat uit vijf aan elkaar gekoppelde eenheden. Op een labuitslag kan IgM de totale hoeveelheid IgM in je bloed betekenen, of IgM tegen één bepaalde ziekteverwekker.

Wat is een normale IgM-waarde?

Bij volwassenen ligt een normale IgM-waarde meestal tussen 0,4 en 2,3 g/L; dat is de referentiewaarde van de NVKC en Star-shl. Andere laboratoria kunnen iets andere grenzen gebruiken, en bij baby’s en jonge kinderen liggen de waarden lager. Vergelijk je uitslag altijd met de referentiewaarden op je eigen labuitslag.

Wat veroorzaakt een lage IgM bij volwassenen?

Een lage IgM bij volwassenen kan aangeboren of verworven zijn. Aangeboren oorzaken zijn selectieve IgM-deficiëntie en bredere antistoftekorten zoals CVID. Verworven oorzaken komen in totaal vaker voor: eiwitverlies via de nieren of darmen, ondervoeding, en medicijnen die de afweer remmen of B-cellen wegvangen. Een eerste lage meting wordt vaak herhaald, omdat waarden kunnen schommelen en een tijdelijke dip niet ongewoon is. Je arts kijkt ook naar IgG en IgA uit hetzelfde bloed.

Is een lage IgM ernstig?

Bij veel mensen niet. Onderzoek uit de afgelopen twee jaar liet zien dat de meeste mensen met een lage IgM onschuldige bevindingen hebben, waarbij hooikoorts, astma en af en toe een luchtweginfectie het vaakst voorkomen. Toch is een lage IgM het waard om te volgen in plaats van te negeren, omdat een kleine groep later een auto-immuunziekte of een bredere afweerdiagnose krijgt. De meeste artsen herhalen de meting, kijken naar de andere immunoglobulinen en controleren af en toe.

Wat betekent een positieve IgM-uitslag?

Bij een IgM tegen een bepaalde ziekteverwekker betekent een positieve uitslag dat je afweer die ziekteverwekker waarschijnlijk recent is tegengekomen, meestal in de afgelopen weken tot enkele maanden. Het is op zichzelf geen bewijs van een actieve infectie, deels omdat IgM na herstel nog even kan blijven en deels omdat deze testen kunnen kruisreageren met verwante ziekteverwekkers. Artsen lezen een positieve IgM samen met je klachten, de begindatum ervan en vaak een bevestigingstest met een andere methode.

Wat is de functie van IgG?

De functie van IgG is bescherming op lange termijn: het bindt ziekteverwekkers stevig, neutraliseert virussen en gifstoffen, helpt opruimcellen bacteriën te vinden en draagt het afweergeheugen na een infectie of vaccinatie. IgG is ook de enige antistof die via de placenta de baby beschermt. Lees meer in onze uitleg over IgG.

Kan een vaccinatie mijn IgM-uitslag veranderen?

Een recente vaccinatie kan de IgM tegen de ziekteverwekker van dat vaccin verhogen, omdat je afweer reageert zoals bij de ziekteverwekker zelf. Het effect op het totaal-IgM is meestal klein en tijdelijk. Ben je in de weken voor de bloedafname gevaccineerd, meld dat dan, omdat het een anders verwarrende positieve IgM kan verklaren.

Moet ik nuchter zijn voor een IgM-bepaling?

Nee, voor een immunoglobulinepakket hoef je niet nuchter te zijn. Het is een gewone bloedafname uit je arm die maar een paar minuten duurt. Worden er tegelijk andere testen gedaan, zoals cholesterol of glucose, dan kan nuchter zijn wel nodig zijn; volg de instructies op je aanvraagformulier. Neem een lijst van je medicijnen mee, omdat verschillende soorten medicijnen de antistoffen kunnen beïnvloeden.

Bronnen

MedlinePlus, National Library of Medicine — Immunoglobulins Blood Test — MedlinePlus Medical Test, updated 2025 (bron: medlineplus.gov)
Cleveland Clinic — Immunoglobulin M (IgM): Function, Tests and Disorders — Cleveland Clinic Health Library, 2023 (bron: my.clevelandclinic.org)
Centers for Disease Control and Prevention — Serologic Tests for Dengue Virus — CDC Dengue Clinical Guidance, 2024 (bron: cdc.gov)
Fumagalli R, Saettini F — Expanding the Spectrum of Selective IgM Deficiency: From Infections to Immune Dysregulation — International Journal of Molecular Sciences, 2025 (bron: doi.org/10.3390/ijms26189003)
Batista CHR, Smanio MCM, Poltronieri PB, et al. — Selective IgM deficiency: evaluation of 75 patients according to different diagnostic criteria — Immunologic Research, 2024 (bron: doi.org/10.1007/s12026-024-09568-4)
Imam K, Huang J, White AA — Isotype deficiencies (IgG subclass and selective IgA, IgM, IgE deficiencies) — Allergy and Asthma Proceedings, 2024 (bron: doi.org/10.2500/aap.2024.45.240055)
Pillay K, Keddie SH, Fitchett E, et al. — Evaluating the performance of common reference laboratory tests for acute dengue diagnosis: a systematic review and meta-analysis of RT-PCR, NS1 ELISA, and IgM ELISA — The Lancet Microbe, 2025 (bron: doi.org/10.1016/j.lanmic.2025.101088)
NVKC (Allesovertesten.nl) — Immunoglobuline IgA, IgG, IgM — Zoek een test, 2026 (bron: allesovertesten.nl)
Star-shl — Immunoglobuline IgA, IgG, IgM: referentiewaarden — Star-shl Laboratoriumbepalingen, 2026 (bron: star-shl.nl)
Thuisarts.nl (NHG) — Ik heb knokkelkoorts (dengue) — Thuisarts, 2026 (bron: thuisarts.nl)

Verder lezen

Vergelijk de vroege antistofgolf met blijvende bescherming in onze uitleg over de IgG-uitslag.
Begrijp de antistof die je darmen en luchtwegen beschermt met onze uitleg over de IgA-uitslag.
Zie hoe antistoffen op een eiwitspectrum verschijnen in onze uitleg over gammaglobulinen.
Ontdek de antistoftest die het vaakst wordt aangevraagd bij een vermoeden van een auto-immuunziekte in onze uitleg over de ANA-test.
Krijg een vollediger beeld van je hele uitslag met onze uitleg over referentiewaarden, markeringen en volgende stappen.

Begrijp je labuitslag met BloodSense

Een IgM-waarde betekent op zichzelf zelden veel. Hij wordt pas informatief als je hem ziet naast je IgG en IgA, je totaal eiwit, je lymfocyten en je eigen eerdere uitslagen. Juist dat naast elkaar lezen is lastig vanaf een papieren uitslag. BloodSense zet je volledige labuitslag om in begrijpelijke taal. Je ziet waar elke marker staat ten opzichte van de referentiewaarden en hoe je waarden in de loop van de tijd veranderen, zodat je met betere vragen en minder zorgen naar je volgende afspraak gaat. Het BloodSense-rapport wordt gemaakt door kunstmatige intelligentie, alleen ter informatie. Het is geen diagnose en geen behandeladvies, en het vervangt het oordeel van je huisarts niet.

Upload je labuitslag en ontvang je rapport binnen enkele minuten