Klierkoorts (ziekte van Pfeiffer): symptomen, bloedonderzoek en herstel

De meeste mensen gaan zoeken naar klierkoorts als een keelpijn veel langer duurt dan een gewone verkoudheid en er een diepe moeheid bij komt. Klierkoorts, in Nederland vooral bekend als de ziekte van Pfeiffer, is een veelvoorkomende virusinfectie die vooral jongeren treft en bijna altijd vanzelf overgaat. Wat het verwarrend maakt: de eerste dagen lijken op een gewone keelontsteking door een bacterie, terwijl de moeheid weken langer kan blijven dan alle andere klachten. In dit artikel lees je hoe de ziekte meestal verloopt, welke bloedwaarden artsen helpen om haar te bevestigen, hoe je klierkoorts onderscheidt van ziekten die erop lijken, welke complicaties snelle aandacht vragen en wat recent onderzoek heeft ontdekt over het virus erachter.

Wat is klierkoorts?

Klierkoorts (mononucleosis infectiosa of ziekte van Pfeiffer) is een virusinfectie met koorts, keelpijn, dikke klieren en moeheid, meestal door het Epstein-Barrvirus. De naam ‘mononucleose’ is geen naam van een ziekteverwekker maar van een patroon: koorts, een ontstoken keel, dikke lymfeklieren en diepe moeheid tegelijk, meestal samen met een typische verandering in de witte bloedcellen. De naam komt van dat bloedbeeld, want de infectie geeft een golf van grote, geactiveerde afweercellen die vroege pathologen ‘mononucleair’ noemden.

Is klierkoorts veroorzaakt door het Epstein-Barrvirus?

Ja, het Epstein-Barrvirus (EBV) veroorzaakt de grote meerderheid van de gevallen van klierkoorts. Het is een van de meest verspreide virussen bij mensen; een review uit 2025 schat dat minstens negen op de tien volwassenen wereldwijd het bij zich dragen. Volgens Thuisarts krijgt bijna iedereen dit virus, maar krijgen de meeste mensen er geen klachten van. Het virus zit in speeksel, wat de ziekte de bijnaam ‘kusjesziekte’ gaf, al geeft samen drinken, bestek, lippenbalsem of een bidon delen het net zo makkelijk door. De Amerikaanse Centers for Disease Control and Prevention melden dat iemand het virus wekenlang kan doorgeven, ook voordat er klachten zijn, en dat er nog geen vaccin is.

EBV is niet de enige oorzaak. Een review uit 2024 in een tijdschrift over infectieziekten wijst erop dat cytomegalovirus, humaan herpesvirus 6 en toxoplasmose elk een bijna gelijk beeld kunnen geven, een zogenaamd mononucleose-achtig ziektebeeld. Door die overlap is een klinische indruk alleen zelden genoeg, en dezelfde review pleit voor een meer gestandaardiseerde aanpak van onderzoek.

Waarom vooral jongeren het merken

Jonge kinderen die het virus krijgen, hebben meestal helemaal geen klachten, of iets wat niet te onderscheiden is van een lichte verkoudheid. Komt de eerste besmetting pas in de puberteit, dan reageert het afweersysteem veel heftiger, en die reactie, niet het virus zelf, geeft de meeste klachten. Daarom komen de klachten zo vaak voor tussen 15 en 24 jaar; Thuisarts zegt dat mensen met klachten meestal jongeren tot 25 jaar zijn. Volwassenen boven de 40 kunnen het nog krijgen, maar hebben dan vaker langdurige koorts en afwijkende leverwaarden dan de klassieke keelpijn.

Klierkoorts: symptomen en verloop

De drie klachten waar artsen eerst naar kijken

Een review uit 2024 over kinderen beschrijft het kerndrietal: koorts, een ontstoken keel met amandelen en dikke lymfeklieren, vooral in de nek. Volgens Thuisarts begint de ziekte meestal met keelpijn, koorts en pijnlijke, dikke klieren in je hals; ook op andere plekken kunnen klieren dikker zijn. De keelpijn is vaak erg, met amandelen die zo kunnen zwellen dat ze in het midden bijna tegen elkaar komen. De koorts is meestal matig en zakt bij de meeste mensen binnen ongeveer twee weken.

Klachten die mensen verrassen

Moeheid is de klacht die mensen jaren later nog weten. Ze staat niet in verhouding tot de koorts en kan één trap als een berg laten voelen. Dezelfde review meldt dat ongeveer een derde van de patiënten opgezwollen oogleden heeft, ongeveer de helft een vergrote milt en ongeveer één op de tien een iets vergrote lever. Thuisarts meldt dat de lever tijdelijk iets minder goed kan werken, waardoor je huid een beetje geel kan worden (geelzucht). Een verspreide roze, vlekkerige uitslag komt bij een flinke minderheid voor, en hoofdpijn, spierpijn, misselijkheid, zweten, hoesten en weinig trek maken het plaatje compleet.

Eén uitslag verdient aparte aandacht. Krijgt iemand met klierkoorts amoxicilline of ampicilline voor een vermoede bacteriële keelontsteking, dan volgt vaak een uitgebreide, jeukende uitslag. Dat is meestal geen echte penicillineallergie, maar wel een sterke aanwijzing dat de ziekte een virus was.

Een typisch verloop

Volgens Thuisarts krijg je klachten 4 dagen tot 7 weken nadat je het virus hebt gekregen; MedlinePlus noemt meestal vier tot zes weken. Door die lange incubatietijd is de bron bijna nooit te achterhalen. De CDC en MedlinePlus zeggen dat het grootste deel van het herstel twee tot vier weken duurt, en Thuisarts dat de klachten meestal binnen een paar weken weg zijn.

Hoe bloedonderzoek klierkoorts bevestigt

Omdat een keelontsteking door een virus en door een streptokok er van buiten precies hetzelfde uit kunnen zien, doet labonderzoek hier echt werk. Het voorkomt onnodige antibiotica, verklaart een moeheid die anders wordt weggewuifd en vindt de kleine groep bij wie het iets anders blijkt te zijn.

Wat het bloedbeeld laat zien

Het meeste onderzoek begint met een volledig bloedbeeld. Bij klierkoorts is het totale aantal witte bloedcellen meestal verhoogd in plaats van verlaagd, wat mensen verrast die denken dat een virus de afweer onderdrukt. Dezelfde uitslag geeft het totale aantal leukocyten (witte bloedcellen) plus een differentiatie die het totaal in soorten opsplitst.

In die differentiatie wordt de diagnose vaak zichtbaar. Een evidence-review uit 2023 in een Amerikaans huisartsentijdschrift beschrijft het verdachte patroon: lymfocyten vormen meer dan 40 procent van de witte bloedcellen, en meer dan één op de tien daarvan ziet er atypisch uit, groter en onregelmatiger dan normaal omdat het virus ze heeft geactiveerd. Wie de referentiewaarden wil kennen, kan de uitleg over lymfocyten lezen. De differentiatie geeft ook de monocyten, die vaak licht stijgen. Een bacteriële keelontsteking verhoogt juist vaker het aantal neutrofielen. Sommige patiënten krijgen ook tijdelijk weinig bloedplaatjes, wat bijna altijd vanzelf herstelt. Referentiewaarden verschillen per laboratorium.

De sneltest op heterofiele antistoffen

De klassieke bevestigingstest zoekt naar heterofiele antistoffen, ongewone en weinig specifieke antistoffen die het lichaam bij een EBV-infectie maakt. De snelle versie heet vaak ‘monospot’ of Paul-Bunnell-test. De review uit 2023 meldt dat de test ongeveer zeven op de acht echte gevallen goed herkent en ongeveer negen op de tien mensen zonder de ziekte terecht vrijpleit. Twee blinde vlekken zijn belangrijk: de test mist vaak kinderen onder de vijf jaar, en kan in de eerste week negatief zijn, voordat de antistoffen zijn gestegen. Een negatieve uitslag in het begin sluit de vraag dus niet af.

EBV-specifieke antistoffen

Is de sneltest negatief maar blijft het vermoeden, dan gaat het lab over op antistoffen tegen specifieke delen van het virus, vooral het virale kapsidantigeen (VCA) en het nucleaire antigeen (EBNA). Een review uit 2025 stelt dat deze profielen de betrouwbaarste manier zijn om EBV te bevestigen en te bepalen of de infectie recent is of al lang geleden. Dat onderscheid helpt een volwassene met vage, langdurige moeheid te weten of EBV een mogelijke verklaring is, of gewoon een oude, stille infectie die bijna iedereen heeft.

Leverwaarden

Een lichte leverontsteking is zo gewoon bij klierkoorts dat artsen het half verwachten. Artsen controleren vaak het ALAT en het ASAT, die bij de meeste patiënten tijdelijk stijgen en in een paar weken weer dalen. Verhoogde leverwaarden bij iemand met een negatieve sneltest maken klierkoorts juist waarschijnlijker. Zien de ogen er geel uit, dan meet de arts het bilirubine, en bij een patroon dat wijst op een trage galafvoer kan het gamma-GT worden toegevoegd. Soms hoort er een CRP-bepaling bij, al stijgt die bij bacteriën en virussen allebei.

Ziekten die op klierkoorts lijken

Een aantal aandoeningen begint met dezelfde combinatie van koorts, keelpijn en moeheid, en ze uit elkaar houden verandert wat er daarna gebeurt.

• Keelontsteking door streptokokken, bevestigd met een keelkweek of sneltest. Beide kunnen samen voorkomen, dus een positieve streptest sluit klierkoorts niet uit.
• Een infectie met cytomegalovirus, die een vergelijkbaar beeld geeft met minder keelklachten en een negatieve sneltest.
• Een verse hiv-infectie, waarbij een vroege diagnose de behandeling flink verandert.
• Toxoplasmose, die meestal dikke klieren geeft met mildere keelklachten.
• Virale hepatitis, met dezelfde moeheid en stijging van leverwaarden. Wie de beelden wil vergelijken, kan de uitleg over hepatitis A lezen.
• Reacties op medicijnen en, veel zeldzamer, bloedkanker. Daarom verdienen klieren die zonder verklaring dik blijven een controlebezoek.

Behandeling: wat helpt en wat niet

Wat helpt

Er zijn geen medicijnen tegen de ziekte van Pfeiffer, dus de behandeling richt zich op comfort terwijl het afweersysteem het werk doet. Genoeg drinken is belangrijker dan mensen denken, want een pijnlijke keel vermindert ongemerkt het drinken en lichte uitdroging maakt de moeheid erger. Bij erge keelpijn kun je volgens Thuisarts paracetamol nemen; ibuprofen helpt ook tegen koorts en keelpijn. Gorgelen met zout water of koude dranken verzachten de keel. Thuisarts adviseert om zo veel mogelijk te blijven doen wat je normaal doet, zoals naar school gaan en werken: extra rusten of slapen helpt niet om sneller beter te worden. Voel je je ziek met koorts en pijn, dan kun je in bed blijven, maar het hoeft niet.

Wat niet helpt

Antibiotica helpen niet bij de ziekte van Pfeiffer, zeggen zowel Thuisarts als MedlinePlus, want ze werken niet tegen virussen. Ze blijven wel nodig als er ook een bacteriële infectie bij komt. Middelen tegen virussen worden ook niet standaard aangeraden, omdat niet is aangetoond dat ze het verloop veranderen. Naar corticosteroïden (zoals prednison) vragen patiënten het vaakst; het bewijs staat hieronder bij het onderzoek. Ze zijn bedoeld voor bijzondere noodsituaties, vooral zwelling die de ademweg bedreigt.

Is klierkoorts gevaarlijk? Complicaties

Klierkoorts is meestal niet gevaarlijk en gaat vanzelf over; Thuisarts noemt de ziekte van Pfeiffer niet gevaarlijk. Toch zijn er zeldzame complicaties waar je van moet weten.

Waarom de milt extra voorzichtigheid vraagt

De milt ligt onder de linkerribben en wordt bij ongeveer de helft van de patiënten groter. Een vergrote milt heeft een dunner, kwetsbaarder kapsel, en een klap op de buik of zelfs een harde draai kan hem laten scheuren. De review uit 2024 schat een scheur zonder duidelijke oorzaak op ruim minder dan één procent van de gevallen, dus het is zeldzaam, maar het is de complicatie die artsen het liefst voorkomen omdat ze levensgevaarlijk kan zijn en zonder waarschuwing kan komen. Een casusbeschrijving uit 2025 beschreef een scheur bij een jonge volwassene met een milt van normale grootte; een echo alleen is dus geen vrijbrief. Plotselinge, scherpe pijn linksboven in de buik, soms gevoeld in de linkerschouder, is een spoedgeval: bel 112.

Andere complicaties

Mayo Clinic noemt leverontsteking en geelzucht, bloedarmoede, weinig bloedplaatjes, ontsteking van de hartspier, betrokkenheid van het zenuwstelsel zoals hersenvliesontsteking of hersenontsteking, en zo’n zwelling van de amandelen dat ademen moeilijk wordt. Een studie uit 2024 bij kinderen beschreef ook een galblaasontsteking bij een klein deel van de opgenomen kinderen met klierkoorts. Bijna al deze complicaties zijn zeldzaam, en ze vroeg herkennen houdt ze klein.

Wanneer ga je naar de huisarts?

• Scherpe of plotselinge pijn linksboven in de buik, of pijn die uitstraalt naar de linkerschouder: bel direct 112.
• Moeite met ademen of slikken, kwijlen of een gedempte stem: bel direct de huisarts of huisartsenpost.
• Gele huid of gele ogen.
• Tekenen van uitdroging, zoals heel donkere urine, duizelig bij opstaan of bijna niet plassen.
• Erge hoofdpijn, een stijve nek, verwardheid of een stuip.
• Klachten die na één tot twee weken nog niet beter worden; Mayo Clinic noemt dat een reden om opnieuw te laten kijken.
• Koorts of een dikke klier die zonder verklaring langer dan een paar weken blijft.

Herstel, sporten en blijvende moeheid

Over sporten verschillen de adviezen. Thuisarts zegt dat je het beste zo veel mogelijk doet wat je normaal doet, ook sporten. De Amerikaanse evidence-review uit 2023 meldt dat de huidige richtlijnen afraden om te sporten in de eerste drie weken na het begin van de klachten, en dat de terugkeer samen met de arts wordt besproken. De review over kinderen uit 2024 is voorzichtiger bij contactsporten, met acht weken of zolang de milt vergroot is. In de praktijk is gewoon dagelijks bewegen vroeg al prima. Heb je een vergrote milt of doe je aan contactsport, zoals voetbal, hockey, rugby of vechtsport, bespreek dan met je huisarts wanneer je weer volledig kunt meedoen.

Blijvende moeheid is de meest gehoorde klacht als al het andere weg is. Ze is echt, goed beschreven, en voor de meeste mensen verdwijnt ze in weken. Thuisarts meldt dat je heel soms weken tot maanden moe kunt blijven. De review uit 2024 noemt klierkoorts een bekende risicofactor voor het chronischevermoeidheidssyndroom (ME/CVS) bij een kleine groep. Daarom verdient moeheid die na een paar maanden nog steeds beperkt een goede beoordeling. Het is ook goed om na te gaan of er niets anders is gemist, want een laag ijzer, schildklierproblemen en een depressie kunnen een herstel dat met klierkoorts begon allemaal rekken.

Nieuwe wetenschappelijke inzichten

Het onderzoek naar EBV is de afgelopen drie jaar snel gegaan. Hieronder staan bevindingen uit die periode, vertaald uit onderzoekstaal, met wat elk ervan betekent voor iemand die herstelt van klierkoorts.

Een nieuwe ‘deur’ die het virus gebruikt

In 2025 meldden onderzoekers in een groot wetenschappelijk tijdschrift dat ze een eiwit, R9AP, hadden gevonden dat EBV gebruikt om twee heel verschillende soorten menselijke cellen binnen te komen: de afweercellen die het bekend maakt, en de cellen van het keelslijmvlies waar de infectie meestal begint. Wat betekent dit voor jou: er verandert niets aan de zorg van nu, maar een gedeelde ingang is precies het soort doelwit waar vaccinontwikkelaars naar zoeken.

Waarom een kleine groep een hoger risico op lange termijn heeft

Wie klierkoorts heeft gehad, heeft een iets grotere kans om later multiple sclerose (MS) te krijgen, een ziekte van het zenuwstelsel. Een analyse uit 2025 van een groot Brits bevolkingscohort, een groep mensen die vele jaren wordt gevolgd, vond dat dit hogere risico vooral zat bij mensen met een bepaalde variant van een afweergen. Wat betekent dit voor jou: het risico voor één persoon blijft klein, deze genetische test hoort niet bij de gewone zorg, en alleen omdat je klierkoorts hebt gehad, hoef je niets te doen.

Antistoffen die langer blijven dan de ziekte

Ook in 2025 volgde een labstudie jonge volwassenen tijdens een eerste EBV-infectie. Sommige antistoffen tegen een eiwit van het virus bleven minstens een jaar bestaan en herkenden ook een menselijk eiwit. Afweerdeskundigen noemen dat kruisreactiviteit: een antistof die voor één doel is gemaakt, past toevallig ook op een ander. Wat betekent dit voor jou: het is een mechanismestudie die een mogelijke verklaring geeft voor het verband tussen EBV en auto-immuunziekten, nog voorlopig en te bevestigen.

Preventie als doel voor de volksgezondheid

Een commentaar uit 2025 van MS-specialisten stelde dat het voorkomen van klierkoorts zelf een praktischer doel voor de volksgezondheid is dan proberen mensen met een hoog MS-risico te vinden en te beschermen. Wat betekent dit voor jou: er is nog geen vaccin, zoals de CDC bevestigt. Thuisarts zegt dat je geen speciale dingen hoeft te doen om de ziekte niet door te geven, omdat bijna iedereen het virus toch een keer krijgt.

Een uitgemaakte zaak over prednison

Een review uit 2023 in een huisartsentijdschrift onderzocht of corticosteroïden de gewone klachten van klierkoorts bij kinderen verlichten. De conclusie: een eventueel voordeel is klein en wisselend, en steroïden moeten niet worden gegeven voor gewone klachten. Wat betekent dit voor jou: een arts die geen prednison voorschrijft voor keelpijn door klierkoorts, volgt het huidige bewijs, en steroïden blijven beschikbaar voor de zeldzame situaties die ze echt nodig hebben.

Woordenlijst

Veelgestelde vragen

Hoe lang duurt klierkoorts?

Bij de meeste tieners en volwassenen duurt de acute fase twee tot vier weken; Thuisarts zegt dat de klachten meestal binnen een paar weken weg zijn. Koorts en keelpijn gaan meestal het eerst, dikke klieren iets later, en energie komt het langzaamst terug. Reviews beschrijven dat de moeheid meestal binnen drie maanden verdwijnt. Herstel gaat zelden in een rechte lijn: een goede dag gevolgd door een slappe dag betekent niet dat de ziekte erger wordt. Ben je na drie maanden nog flink beperkt, bespreek dat dan met je huisarts.

Is de ziekte van Pfeiffer besmettelijk?

Ja, het virus gaat over via speeksel, en volgens de CDC kan iemand het wekenlang doorgeven, ook voor en na de klachten. Omdat het virus levenslang in het lichaam blijft en af en toe weer in speeksel kan zitten, is er geen vaste datum waarop je niet meer besmettelijk bent. Thuisarts zegt dat je geen speciale dingen hoeft te doen om de ziekte niet door te geven, zoals apart bestek of aparte handdoeken, en dat je ook mag zoenen, omdat bijna iedereen het virus toch een keer krijgt en de meeste mensen er niet ziek van worden.

Kun je klierkoorts krijgen zonder te zoenen?

Zeker. Zoenen is gewoon de makkelijkste manier om speeksel uit te wisselen, vandaar de bijnaam, maar een bidon, vork, rietje, lippenbalsem of bitje delen doet hetzelfde. Hoesten en niezen van dichtbij kunnen ook druppeltjes overbrengen. Veel mensen met klierkoorts weten niet waar ze het hebben opgelopen, mede doordat er weken tussen besmetting en klachten zitten en de meeste mensen die het virus doorgeven zich helemaal goed voelen.

Wat zijn de lange termijn gevolgen van de ziekte van Pfeiffer?

Bij de meeste mensen heeft de ziekte van Pfeiffer geen gevolgen op lange termijn. Een kleine groep blijft maanden moe, en klierkoorts is een bekende risicofactor voor ME/CVS bij een klein deel van de patiënten. Ook gaat klierkoorts samen met een iets grotere kans op multiple sclerose later, maar het risico voor één persoon blijft klein. Volgens Thuisarts krijg je de ziekte bijna nooit nog een keer als je haar hebt gehad.

Wat betekent het als mijn EBV IgG-test positief is?

Een positieve EBV IgG betekent meestal dat je het Epstein-Barrvirus ooit hebt gehad; dat geldt voor de grote meerderheid van de volwassenen. Op zichzelf zegt het niet dat je nu klierkoorts hebt. Voor een recente infectie kijkt het lab naar het patroon: IgM tegen het virale kapsidantigeen (VCA) wijst op een verse infectie, terwijl antistoffen tegen EBNA meestal pas later verschijnen en op een oude infectie wijzen. Laat je huisarts de combinatie uitleggen.

Kan EBV kanker veroorzaken?

EBV is in verband gebracht met een paar zeldzame vormen van kanker, zoals sommige lymfomen en neus-keelholtekanker, maar bijna iedereen draagt het virus en bij de overgrote meerderheid gebeurt er niets. Klierkoorts zelf is geen kanker. Klieren die zonder verklaring weken dik blijven, verdienen wel een controle bij je huisarts.

Is klierkoorts te genezen?

De ziekte gaat bij bijna iedereen over, maar het virus verdwijnt niet uit het lichaam. Na herstel gaat EBV slapen in een klein aantal afweercellen en blijft daar levenslang, zonder problemen bij de overgrote meerderheid. Omdat geen medicijn het virus opruimt, draait de zorg om comfort en het voorkomen van de complicaties die ertoe doen, vooral schade aan een vergrote milt. Twee keer klierkoorts krijgen is heel ongewoon, omdat de afweer na de eerste infectie blijvend is.

Waarom geeft amoxicilline uitslag bij klierkoorts?

Krijgt iemand met klierkoorts amoxicilline of ampicilline, dan ontstaat vaak een uitgebreide, jeukende uitslag. Dat komt door de manier waarop het geactiveerde afweersysteem op het medicijn reageert, niet door een klassieke allergie. Het is meestal geen blijvende penicillineallergie, maar meld het wel aan je huisarts en laat het noteren. De reactie is ook een sterke aanwijzing dat de ziekte een virus was, en een reden om bij keelpijn eerst te testen voordat antibiotica worden voorgeschreven.

Zijn zelftesten op klierkoorts betrouwbaar?

Zelftesten zoeken meestal naar dezelfde heterofiele antistoffen als de sneltest bij de dokter, dus ze hebben dezelfde beperkingen. Ze kunnen in de eerste week negatief zijn voordat de antistoffen zijn gestegen, en werken slecht bij jonge kinderen. Een negatieve uitslag sluit de ziekte dus niet uit, en een positieve zegt niets over of de milt vergroot of de lever ontstoken is; daarvoor zijn onderzoek en bloedonderzoek nodig. Een zelftest is een begin, geen vervanging van een bezoek aan je huisarts.

Bronnen

• Thuisarts (NHG) — Ik heb de ziekte van Pfeiffer, hoe word ik weer beter? — Thuisarts.nl, geraadpleegd 2026 — thuisarts.nl
• Centers for Disease Control and Prevention — About Epstein-Barr Virus (EBV), 2024 (Engelstalig) — cdc.gov
• MedlinePlus, National Library of Medicine — Infectious Mononucleosis (Engelstalig) — medlineplus.gov
• Mayo Clinic — Mononucleosis: Symptoms and causes (Engelstalig) — mayoclinic.org
• Sylvester JE, Buchanan BK, Silva TW — Infectious Mononucleosis: Rapid Evidence Review — American Family Physician, 2023 (Engelstalig) — pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/36689975
• Leung AKC, Lam JM, Barankin B — Infectious Mononucleosis: An Updated Review — Current Pediatric Reviews, 2024 (Engelstalig) — doi.org/10.2174/1573396320666230801091558
• Balfour HH, Meirhaeghe MR — Infectious Mononucleosis — Current Topics in Microbiology and Immunology, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1007/82_2025_286
• Naughton P, Enright F, Lucey B — Infectious mononucleosis: new concepts in clinical presentation, epidemiology, and host response — Current Opinion in Infectious Diseases, 2024 (Engelstalig) — doi.org/10.1097/QCO.0000000000001012
• Gomes K, Goldman RD — Corticosteroids for infectious mononucleosis — Canadian Family Physician, 2023 (Engelstalig) — doi.org/10.46747/cfp.6902101
• Li Y, Zhang H, Sun C, et al. — R9AP is a common receptor for EBV infection in epithelial cells and B cells — Nature, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1038/s41586-025-09166-w
• Nova A, Gentilini D, Di Caprio G, et al. — Stratifying Multiple Sclerosis Susceptibility Risk: The Role of HLA-E*01 and Infectious Mononucleosis in a Population Cohort — European Journal of Neurology, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1111/ene.70131
• Ganta KK, McManus M, Blanc R, et al. — Acute infectious mononucleosis generates persistent, functional EBNA-1 antibodies with high cross-reactivity to alpha-crystalline beta — Cell Reports, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.celrep.2025.115709
• Giovannoni G, Hawkes CH, Lechner-Scott J, et al. — Infectious mononucleosis is a more realistic target for preventing multiple sclerosis — Multiple Sclerosis and Related Disorders, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.msard.2025.106337
• Longi AA, Edakkavil Z, Fazlani M, et al. — Splenic Rupture in Infectious Mononucleosis: A Case Report — Cureus, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.7759/cureus.83438
• Gao C, Cao L, Mei X — Clinical analysis of infectious mononucleosis complicated with acute acalculous cholecystitis — Frontiers in Pediatrics, 2024 (Engelstalig) — doi.org/10.3389/fped.2024.1339920

Verder lezen

• Lymfoom: symptomen, oorzaken en behandeling
• Leukemie: symptomen, oorzaken en behandeling
• Bloedarmoede: symptomen, oorzaken en behandeling
• Hepatitis B: symptomen, oorzaken en behandeling
• De uitslag van je BSE (bezinking)

Begrijp je labuitslag met BloodSense

Onderzoek naar klierkoorts geeft zelden één simpel ja of nee. Je krijgt een bladzijde getallen: witte bloedcellen, lymfocyten, een antistofuitslag, leverwaarden, soms het aantal bloedplaatjes. BloodSense leest die labuitslag met je mee in gewone taal, legt uit wat elke marker meet en welke waarden buiten de referentiewaarden van je lab vallen, met een lijst met vragen om aan je huisarts te stellen. Het BloodSense-rapport wordt gemaakt door kunstmatige intelligentie, alleen ter informatie. Het is geen diagnose en geen behandeladvies, en het vervangt het oordeel van je huisarts niet.

Laat je labuitslag binnen enkele minuten uitleggen