Herpes: symptomen, besmetting, testen en behandeling

Herpes en de symptomen ervan worden makkelijk gemist en makkelijk verkeerd begrepen. Dat is een van de redenen waarom veel mensen het herpes-simplexvirus bij zich dragen zonder het te weten. Als er wel klachten zijn, zijn die meestal mild en kort, maar de diagnose weegt sociaal zwaarder dan bijna elke andere veelvoorkomende infectie. Veel van dat gewicht komt door verwarring over testen: welke test beantwoordt welke vraag, en welke uitslagen betekenen echt iets? In dit artikel lees je hoe herpes eruitziet bij een eerste uitbraak en bij terugkerende uitbraken, waarom een wattenstokje uit een actief blaasje de betrouwbaarste test is, wat een bloedtest op antistoffen wel en niet kan zeggen, hoe behandeling per uitbraak en onderhoudsbehandeling verschillen, en wat er verandert tijdens een zwangerschap.

Wat is herpes en hoe krijg je dat?

Herpes is een infectie met het herpes-simplexvirus, afgekort HSV, die je krijgt door direct contact met huid of slijmvlies van iemand met het virus. Na de eerste infectie reist het virus langs een zenuw en nestelt het zich in een groepje zenuwcellen bij de ruggengraat of de schedelbasis. Daar blijft het voorgoed in een rustige toestand, latentie genoemd. Af en toe wordt het actief en reist het terug naar de huid, met of zonder zichtbaar blaasje. Die cyclus verklaart waarom herpes terugkomt, waarom de infectie nog niet te genezen is en waarom het zich ook verspreidt als er niets te zien is.

HSV-1 en HSV-2 zijn virustypen, geen plekken op het lichaam

HSV-1 werd van oudsher gekoppeld aan een koortslip rond de mond en HSV-2 aan herpes bij de geslachtsdelen (herpes genitalis), maar die verdeling klopt niet meer. HSV-1 is nu een veelvoorkomende oorzaak van een eerste genitale herpes, vooral bij jongere volwassenen, en elk type kan elke plek infecteren. Weten welk type is gevonden, zegt iets over het waarschijnlijke patroon van terugkerende uitbraken, maar niets over hoe of wanneer je besmet raakte. Een apart artikel legt de vele oorzaken van een blaasje op de lip uit.

Is koortslip herpes?

Ja, een koortslip is herpes: meestal een infectie met HSV-1 op of rond de lippen. Volgens Thuisarts gaat een koortslip vanzelf over; raak de blaasjes niet aan, was je handen vaak en let extra op in de buurt van een baby. Ook een koortslip is besmettelijk, en bij orale seks kan HSV-1 van de mond naar de geslachtsdelen gaan.

Hoe vaak komt herpes voor?

Herpes komt heel veel voor. Volgens de LCI-richtlijn van het RIVM had in een Nederlands bevolkingsonderzoek (Pienter-2, 2006–2007) 42,7% van de mensen antistoffen tegen HSV-1 en 6% tegen HSV-2. Wereldwijd heeft volgens de WHO 67% van de mensen onder de 50 jaar antistoffen tegen HSV-1. De meesten hebben nooit een diagnose gekregen, omdat ze nooit herkenbare klachten hadden. Een positieve uitslag plaatst je dus in een heel grote groep.

Herpes symptomen: hoe ziet herpes op de huid eruit?

Herpes ziet er op de huid klassiek uit als een groepje kleine blaasjes met helder vocht die openbreken, een ondiep wondje vormen, een korstje krijgen en zonder litteken genezen. Het echte leven is minder netjes. Veel uitbraken lijken op een papiersnee, een schaafwondje van het scheren, één puistje, of een wondje dat alleen prikt als er plas overheen gaat. Volgens Thuisarts krijg je bij herpes genitalis meestal pijnlijke blaasjes op je vagina, penis of anus.

Een eerste uitbraak

De eerste uitbraak is meestal de heftigste, omdat je afweer het virus nog niet kent. Naast het wondje komen in deze fase vaak koorts, hoofdpijn, spierpijn, gevoelige lymfeklieren en een branderig gevoel bij het plassen voor. Volgens de LCI-richtlijn duren de afwijkingen bij een eerste infectie 7 tot 28 dagen; een eerste genitale uitbraak kan van de eerste tinteling tot volledige genezing twee tot drie weken duren.

Hoe lang duurt een herpes infectie bij een nieuwe uitbraak?

Een nieuwe uitbraak duurt meestal korter dan de eerste, vaak ongeveer een week. Thuisarts schrijft dat de klachten bij een nieuwe uitbraak vaak minder erg zijn dan de eerste keer. Veel mensen merken een dag van tevoren een waarschuwingsfase (prodroom): tintelen, jeuk, een schietende pijn in het been of een gevoelig plekje. Terugkerende uitbraken komen het vaakst voor in het eerste jaar en nemen daarna af, vooral bij genitale HSV-1, die veel minder vaak terugkomt dan HSV-2.

Als er helemaal geen klachten zijn

Volgens Thuisarts merken de meeste mensen niets van herpes. De LCI-richtlijn meldt dat maar ongeveer 37% van de nieuwe HSV-2-infecties klachten geeft en ongeveer 67% van de HSV-1-infecties. Sommigen krijgen nooit blaasjes; bij anderen werden de verschijnselen aangezien voor een schimmelinfectie of een ingegroeid haartje. Dat je je geen herpes herinnert, zegt weinig over of je het virus bij je draagt.

Hoe wordt herpes overgedragen?

Herpes verspreidt zich via direct contact van huid of slijmvlies: zoenen, orale seks, vaginale seks en anale seks. Thuisarts noemt herpes genitalis een soa. Het verspreidt zich niet via wc-brillen, handdoeken, zwembaden of samen drinken, omdat het virus buiten het lichaam slecht overleeft.

Uitscheiden zonder klachten

Het belangrijkste begrip bij overdracht is asymptomatisch uitscheiden: het virus komt af en toe aan het huidoppervlak en kan worden doorgegeven, ook als er geen wondje is en je niets voelt. Dat gebeurt vaker in het eerste jaar na besmetting, en vaker bij HSV-2 dan bij HSV-1. Daarom brengt geen enkele aanpak het risico naar nul, en daarom geven mensen het virus bijna nooit bewust door.

Wat een nieuwe uitbraak uitlokt

Een nieuwe uitbraak volgt vaak op een ziekte met koorts, een periode van slecht slapen of veel stress, veel zon (bij een koortslip), wrijving van de huid, hormonale veranderingen rond de menstruatie of een medicijn dat de afweer verzwakt. Soms is er helemaal geen duidelijke aanleiding.

Herpes test: waarom de juiste test ertoe doet

Herpes is niet één test met één antwoord, maar twee verschillende vragen die met twee verschillende technieken worden beantwoord. Volgens Thuisarts is een test meestal niet nodig: je huisarts kan vaak aan de blaasjes zien of je herpes hebt.

Is er een wondje, test dan het wondje

Als er een wondje is, is de voorkeurstest een wattenstokje met vocht uit dat wondje, onderzocht met een moleculaire test (NAAT), meestal een PCR. Het lab zoekt naar het erfelijk materiaal van het virus en meldt of het HSV-1 of HSV-2 is. Volgens Thuisarts doet je huisarts dit als niet zeker is dat je klachten door herpes komen. Dit is de enige gewone test die een actieve infectie op een bepaalde plek en een bepaald moment bevestigt. Wil je weten hoe dat werkt, lees dan een uitleg in gewone taal over RT-PCR-testen.

Laat het vroeg testen, zolang het wondje nog vochtig is, want de gevoeligheid daalt als het opdroogt en een korstje krijgt. Een negatief wattenstokje van een genezend wondje sluit herpes niet uit; er was misschien gewoon te weinig virus. Viruskweek en kleuring met antistoffen worden vervangen, omdat beide gevallen missen die een moleculaire test wel vindt.

Een bloedtest meet antistoffen, niet het wondje

Een typespecifieke bloedtest (serologie) zoekt naar antistoffen die je afweer tegen HSV-1 of HSV-2 heeft gemaakt. Bloedonderzoek meet IgG-antistoffen (immunoglobuline G), die weken tot maanden na besmetting verschijnen en levenslang blijven. Die opzet geeft vier beperkingen die je vooraf moet kennen.

• Niet wanneer. Antistoffen van vijftien jaar geleden zien er hetzelfde uit als antistoffen van vorig jaar.
• Niet van wie, dus een vraag over je huidige partner kan de test niet beantwoorden.
• Niet waar. Een positieve HSV-1-uitslag komt veel vaker door een infectie rond de mond in de kindertijd.
• Niet betrouwbaar rond de grenswaarde. Veelgebruikte HSV-2-testen geven vals-positieve uitslagen bij lage indexwaarden, dus een laag positieve uitslag heeft een tweede, bevestigende methode nodig voordat iemand ernaar handelt.

Er is ook een vensterperiode: te snel na een blootstelling testen kan een negatieve uitslag geven bij iemand die echt besmet is. Twijfelachtige getallen maken mensen die zich prima voelen onrustig; daarover schreven we een stuk over afwijkende bloedwaarden bij mensen die zich goed voelen.

Waarom een IgM-test niet wordt aangeraden

Labs melden soms ook IgM-antistoffen (immunoglobuline M), die bij veel infecties op een recente blootstelling wijzen. Bij herpes niet. HSV-IgM-testen zijn niet typespecifiek en kunnen positief worden tijdens een gewone nieuwe uitbraak van een oude infectie, waardoor een positieve IgM vaak ten onrechte wordt gelezen als bewijs van een gloednieuwe infectie. Richtlijnen zeggen duidelijk dat een HSV-IgM-test niet wordt aangeraden; zie die regel als ruis en niet als nieuws. Sommige pakketten zoeken in plaats daarvan naar virale antigenen in een monster, een derde aanpak die niet bij genitale herpes wordt gebruikt.

Waarom testen zonder klachten niet wordt geadviseerd

Herpes zit bewust niet in het standaardpakket van een soa-test. Bij mensen die nooit klachten hadden, verandert een positieve antistofuitslag medisch weinig, is hij bij lage indexwaarden vaak genoeg fout om schade te doen en geeft hij onevenredig veel stress. Volgens Thuisarts is bloedonderzoek naar herpes meestal niet nodig; de huisarts kan het wel doen als je 27 weken of langer zwanger bent, of als je voor het eerst klachten hebt die door herpes kunnen komen. Ook het Amerikaanse CDC publiceert uitgebreide richtlijnen over genitale herpes en raadt screening van de algemene bevolking af. Bij een soa-controle is testen op chlamydia, gonorroe, syfilis en hiv nuttiger, en voor vrouwen ook onderzoek naar het humaan papillomavirus (HPV) via het bevolkingsonderzoek. Je kunt daarvoor terecht bij de huisarts, de soa-poli van de GGD of een betrouwbare online aanbieder, aldus Soa Aids Nederland. Andere virusinfecties vragen weer andere testen; lees bijvoorbeeld over de symptomen en het testen van hepatitis B.

Herpes behandeling: per uitbraak of als onderhoud

Virusremmers halen het virus niet uit de zenuwcellen, dus genezing bestaat nog niet. Ze remmen de vermenigvuldiging van het virus tijdens een uitbraak. Daardoor worden uitbraken korter, minder pijnlijk en komt er minder virus aan de huid. Volgens Thuisarts heb je bij herpes meestal geen medicijnen nodig, omdat de klachten vanzelf weggaan. Bij veel blaasjes en wondjes kun je pillen slikken; je huisarts schrijft dan meestal valaciclovir voor. Andere bekende middelen zijn aciclovir en famciclovir. Ze worden goed verdragen, ook bij jarenlang dagelijks gebruik.

Behandeling per uitbraak

Behandeling per uitbraak betekent dat je een korte kuur in huis hebt en die start bij het eerste teken van een uitbraak, het liefst tijdens het prodroom. Zo vroeg gestart maakt de uitbraak meestal een of twee dagen korter; begonnen nadat het blaasje al een korstje heeft, doet het weinig. Ook comfortmaatregelen helpen: een zitbad, ruime katoenen kleding en gewone pijnstillers. Zulke recepten volgen de regels van medicatie ‘zo nodig’.

Onderhoudsbehandeling

Onderhoudsbehandeling betekent dat je elke dag een lagere dosis neemt, zonder op klachten te wachten. Volgens Thuisarts kun je de pillen misschien langer blijven slikken als je 7 keer per jaar of vaker herpes hebt en veel klachten; bespreek met je huisarts of dat bij jou kan. Ook als je partner het virus niet heeft, kan het zinvol zijn. Richtlijnen beschrijven bij mensen met vaak terugkerende uitbraken ongeveer zeventig tot tachtig procent minder uitbraken, en dagelijkse behandeling vermindert ook het uitscheiden tussen uitbraken door. Op het etiket staat vaak de afkorting voor twee keer per dag; in Nederland schrijft men dat meestal als ‘2 dd’.

Wat gebeurt er als je herpes niet behandelt?

Bij de meeste gezonde mensen gaat een uitbraak ook zonder behandeling vanzelf over, en het virus blijft hoe dan ook in je lichaam. Niet behandelen betekent bij een heftige eerste uitbraak wel langer pijn en klachten. Uitzonderingen waarbij je niet moet afwachten, zijn herpes bij het oog, herpes bij een zwangere die voor het eerst herpes krijgt, en herpes bij iemand met een sterk verzwakte afweer.

Het risico op overdracht naar een partner verkleinen

Geen enkele maatregel haalt het risico helemaal weg, maar ze tellen op, en stellen die ze combineren gaan vaak jaren zonder overdracht.

• Heb geen seks vanaf de eerste tinteling tot het laatste wondje is genezen en de huid weer heel is; Thuisarts zegt: heb geen seks als je klachten hebt.
• Gebruik condooms of een likdoekje tussen uitbraken door, met de wetenschap dat ze maar een deel van de huid bedekken die virus kan uitscheiden.
• Overweeg dagelijkse onderhoudsbehandeling voor de partner met het virus; dat verlaagt het risico meetbaar.
• Bedenk dat orale seks tijdens een koortslip HSV-1 naar de geslachtsdelen kan brengen, nu een veelvoorkomende route voor nieuwe genitale herpes.
• Vertel het je sekspartners vóór de seks en niet erna; een korte, zakelijke zin werkt beter dan een verontschuldiging. Volgens Thuisarts hoef je geen condoom meer te gebruiken als je vaste partner het virus ook heeft.

Herpes en zwangerschap

Herpes in de zwangerschap wordt zorgvuldig begeleid, en bij verreweg de meesten loopt het goed af. De zorg is neonatale herpes, een zeldzame maar ernstige infectie van de pasgeborene, die meestal tijdens de bevalling wordt opgelopen door contact met virus in het geboortekanaal en niet via de placenta. Volgens de LCI-richtlijn kwam neonatale herpes in Nederland in 2012–2015 voor bij 4,8 tot 6,5 per 100.000 geboorten.

Het moment is het cruciale verschil. Het risico is het grootst als een vrouw laat in de zwangerschap voor het eerst besmet raakt, omdat ze dan nog geen beschermende antistoffen aan de baby kan meegeven. Volgens de LCI geeft een eerste infectie een 10 tot 30 keer grotere kans op overdracht dan een terugkerende uitbraak. Een recente review over de gevolgen voor moeder en kind beschrijft beide patronen en noemt HSV-1 een belangrijke oorzaak van neonatale herpes.

Vertel het je verloskundige of gynaecoloog vroeg als jij of je partner ooit herpes heeft gehad. Krijg je tijdens de zwangerschap voor het eerst herpes, dan hangt het beleid volgens Thuisarts af van de duur: ben je 34 weken of langer zwanger, dan word je verwezen naar de gynaecoloog en beval je meestal met een keizersnede; ben je korter dan 34 weken zwanger, dan kun je meestal pillen tegen herpes krijgen. Bij vrouwen met terugkerende genitale herpes wordt rond 36 weken vaak een onderhoudsbehandeling gestart, wat uitbraken bij de bevalling en de kans op een keizersnede vermindert. Heeft je partner herpes en jij niet, dan zijn condooms en geen orale seks in het laatste trimester verstandige voorzorgen.

Wanneer naar de huisarts?

De meeste uitbraken kun je thuis opvangen, maar sommige vragen om snelle medische hulp. Volgens Thuisarts bel je direct je huisarts of de huisartsenpost als je herpes hebt en een rood, pijnlijk oog: dat kan een oogontsteking door herpes zijn. Bel op werkdagen je huisarts in deze situaties:

• Een eerste vermoede uitbraak, zodat er een wattenstokje kan worden afgenomen zolang dat nog een duidelijk antwoord geeft
• Je weet niet zeker of je klachten door herpes komen, bijvoorbeeld bij wondjes bij je vagina of penis
• Je hebt veel last van je klachten, of je kunt door de pijn niet plassen
• Wondjes die zich uitbreiden, steeds groter worden of na ongeveer drie weken niet genezen
• Je hebt 7 keer per jaar of vaker een uitbraak en wilt het hebben over onderhoudsbehandeling
• Je afweer is verzwakt door chemotherapie, medicijnen na een transplantatie, gevorderde hiv of prednison
• Je bent zwanger en hebt herpes; je kunt dan ook je verloskundige of gynaecoloog bellen
• Een pasgeborene met blaasjes, slecht drinken, slapheid of koorts: dat is spoed

Leven met de diagnose

De medische impact van herpes is voor de meeste mensen klein, de emotionele impact vaak veel groter. Drie dingen helpen: de infectie komt extreem veel voor, dus een diagnose zegt niets over iemands karakter; terugkerende uitbraken worden in de loop van de jaren meestal zeldzamer; en er bestaat een goede behandeling. Het helpt ook om voorzichtig te zijn met wat een testuitslag bewijst, want twee mensen kunnen allebei een positieve antistoftest hebben zonder dat vast te stellen is wie het virus eerst had. Volgens de LCI heeft contactonderzoek bij herpes genitalis weinig zin door het grote aantal dragers zonder klachten. Een ander virus uit dezelfde familie veroorzaakt de ziekte van Pfeiffer, en daar geeft niemand iemand de schuld van.

Nieuwste wetenschappelijke inzichten

Onderzoek van de afgelopen drie jaar ging twee kanten op: snellere, nauwkeurigere diagnose en betere medicijnen.

Testen wordt meer geautomatiseerd en preciezer. Een evaluatie in meerdere centra uit 2026 beoordeelde een geautomatiseerd systeem dat HSV-1, HSV-2 en het waterpokkenvirus uit één wattenstokje aantoont en onderscheidt, en dat werkte nauwkeurig in alle deelnemende centra. Wat dit voor jou betekent: één wattenstokje kan steeds vaker in één keer op elkaar lijkende uitslag onderscheiden. Een aparte vergelijking uit 2026 bevestigde dat moleculaire testen wondjes vinden die een oudere kleuringsmethode mist.

Antistoftesten worden eerlijker tegen het licht gehouden. Een onderzoek uit 2024 vergeleek antistofuitslagen met moleculaire uitslagen bij mensen bij wie genitale herpes al met een wattenstokje was bevestigd, en vond dat de antistoftest alleen velen van hen verkeerd indeelde. De les is concreet: een bloedtest vervangt het testen van een wondje niet. Een evaluatie uit 2025 van nieuwere geautomatiseerde HSV-antistoftesten kwam tot hetzelfde: uitslagen dicht bij de grenswaarde verschillen nog tussen apparaten en hebben nog steeds een bevestigende methode nodig.

Testen bij de patiënt komt dichterbij, maar is nog geen routine. Onderzoekers beschreven in 2026 een snelle vingerpriktest die HSV-1- en HSV-2-antistoffen buiten een lab onderscheidt, en een andere groep bouwde in 2026 een draagbaar pakket op basis van gentechniek dat meerdere soa’s, waaronder herpes, aan het bed opspoort. Het zijn allebei vroege onderzoeken; verwacht snellere antwoorden, geen andere.

Wat behandeling betreft vatte een review uit 2025 samen waar de geneesmiddelenontwikkeling staat. De bestaande middelen werken allemaal op dezelfde manier en kunnen minder goed werken bij mensen met een verzwakte afweer, en een genezing die het virus uit de zenuwcellen haalt is nog ver weg. De meest veelbelovende nieuwe groep, helicase-primaseremmers, pakt het virus via een ander mechanisme aan en onderdrukt het mogelijk met minder resistentie, maar dat is nog voorlopig. Vaccins bleken telkens moeilijk, dus de bestaande virusremmers blijven het praktische antwoord.

Woordenlijst

Veelgestelde vragen

Is herpes te genezen?

Nog niet. Virusremmers houden het virus onder controle en verminderen uitbraken, maar ze kunnen het niet uit de zenuwcellen halen waar het tussen uitbraken rust. Onderzoek naar genezing gaat door, en nieuwere groepen medicijnen zien er in vroeg onderzoek veelbelovend uit, maar niets wat nu beschikbaar is ruimt de infectie op. In de praktijk merken de meeste mensen dat uitbraken in de loop van de jaren minder vaak komen, en dat dagelijkse onderhoudsbehandeling, als ze die willen, de aandoening bijna onzichtbaar houdt.

Is herpes gevaarlijk?

Voor de meeste gezonde volwassenen is herpes vervelend, maar niet gevaarlijk. Volgens Soa Aids Nederland is het virus niet gevaarlijk, al kunnen de plekjes pijn doen. De infectie blijft in huid en zenuwen, beschadigt geen inwendige organen en maakt je leven niet korter. Meer aandacht is nodig bij een infectie van een pasgeborene, een infectie bij het oog en een infectie bij iemand met een sterk verzwakte afweer. Die situaties komen weinig voor en zijn goed te behandelen als ze vroeg worden herkend; daarom laat je een ongewone of heftige uitbraak beoordelen in plaats van af te wachten.

Kan herpes worden overgedragen zonder klachten?

Ja. Het virus komt af en toe aan het huidoppervlak zonder wondje, en in die periodes kan overdracht plaatsvinden. Daarom wisten de meeste mensen die het virus doorgaven niet dat ze op dat moment besmettelijk waren. Consequent condoomgebruik en dagelijkse onderhoudsbehandeling verlagen het risico allebei flink, al haalt geen van beide het helemaal weg. Geen seks vanaf de eerste waarschuwing tot de huid helemaal is genezen, blijft de belangrijkste stap.

Kun je herpes ook zonder seks krijgen?

Ja. Herpes verspreidt zich via direct contact met besmette huid of slijmvliezen: zoenen, orale seks, vaginale seks en anale seks. Overdracht zonder seks komt ook voor, het vaakst als een volwassene met een koortslip een kind zoent; zo krijgen veel mensen HSV-1 als kind. Gewoon contact geeft het niet door: wc-brillen, handdoeken, beddengoed, zwembaden, bestek en samen drinken. Het virus is buiten het lichaam kwetsbaar en overleeft op oppervlakken niet lang genoeg om iemand te besmetten.

Hoe krijg je herpes op je lip weg?

Een koortslip gaat volgens Thuisarts vanzelf over. Raak de blaasjes niet aan, was je handen vaak en zoen geen baby’s of mensen met een verzwakte afweer zolang je blaasjes hebt. Bij de apotheek of drogist zijn middelen te koop die de klachten kunnen verlichten; bespreek met je apotheker welk middel bij jou past. Een koortslip die heel groot is, niet geneest of bij het oog zit, laat je beoordelen door je huisarts.

Waarom krijg ik na jaren ineens weer een uitbraak?

Een lange pauze gevolgd door een plotselinge uitbraak komt vaak voor en betekent geen nieuwe infectie of nieuwe partner. Een nieuwe uitbraak wordt meestal uitgelokt door iets wat de afweer even verschuift: een ziekte met koorts, een periode van veel stress of slecht slapen, een operatie, veel zon bij een koortslip, hormonale veranderingen, wrijving van de huid of een medicijn dat de afweer onderdrukt. Soms is er helemaal geen aanleiding. Een uitbraak na veel rustige jaren is het opnieuw actief worden van een virus dat er al die tijd al was.

Moet ik een bloedtest op herpes vragen als ik geen klachten heb?

Meestal niet, en herpes zit bewust niet in het standaardpakket van een soa-test. Bij iemand die nooit klachten had, verandert een antistofuitslag zelden de zorg, is hij rond de grenswaarde onbetrouwbaar genoeg om vals-positieve uitslagen te geven en geeft hij vaak onevenredig veel stress. Er zijn uitzonderingen om met je huisarts te bespreken: terugkerende wondjes bij de geslachtsdelen met negatieve wattenstokjes, een vaste partner met bekende herpes, of bepaalde situaties tijdens een zwangerschap of bij een verzwakte afweer. Laat je toch testen, vraag dan om een typespecifieke test en vraag naar de indexwaarde.

Bronnen

• Thuisarts (NHG) — Ik heb herpes genitalis — Thuisarts.nl, geraadpleegd 2026 — thuisarts.nl
• Soa Aids Nederland — Herpes genitalis — soaaids.nl, geraadpleegd 2026 — soaaids.nl
• RIVM/LCI — LCI-richtlijn Herpessimplexvirusinfecties — lci.rivm.nl, 2024 — lci.rivm.nl
• Thuisarts (NHG) — Koortslip — Thuisarts.nl, geraadpleegd 2026 — thuisarts.nl
• Centers for Disease Control and Prevention — Genital Herpes, STI Treatment Guidelines, 2021 (current clinical guidance) — https://www.cdc.gov/std/treatment (Engelstalig) — cdc.gov
• MedlinePlus, National Library of Medicine — Genital Herpes (Engelstalig) — medlineplus.gov
• Mayo Clinic — Genital herpes: diagnosis and treatment — https://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/genital-herpes/diagnosis-treatment/drc (Engelstalig) — mayoclinic.org
• Yao J, McElvania E, Al-Ghoul M, et al. — Multicenter clinical evaluation of a fully automated multiplex HSV-1, HSV-2, and VZV real-time PCR assay — Journal of Clinical Microbiology, 2026 — https://doi.org/10.1128/jcm.00535 (Engelstalig) — doi.org/10.1128/jcm.00535-26
• Rebmann DM, Bosshard PP — Utility of polymerase chain reaction and direct fluorescent antibody test for diagnosis of mucocutaneous herpes virus infection — Diagnostic Microbiology and Infectious Disease, 2026 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.diagmicrobio.2026.117382
• Deng J, Ye YJ, Chen QP, et al. — Comparison of the accuracy of HSV1 and HSV2 antibody tests with PCR in the diagnosis of recurrent genital herpes — Clinical, Cosmetic and Investigational Dermatology, 2024 (Engelstalig) — doi.org/10.2147/CCID.S470020
• Bourdin J, Salmona M, Fidouh N, et al. — Evaluation of the analytical performances of the Alinity-i HSV-1 IgG and HSV-2 IgG chemiluminescent immunoassays — Journal of Clinical Virology, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.jcv.2025.105776
• Vafai N, Chen S, Tong W, et al. — Type-specific antibody detection of herpes simplex virus types 1 and 2 in fingerstick blood at point-of-care sites by a rapid lateral flow immunochromatographic assay — Journal of Immunological Methods, 2026 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.jim.2026.114083
• Low SJ, O’Neill MT, Fernando JA, et al. — CRISPR-Cas-based diagnostics for point-of-care detection of sexually transmitted infections: a laboratory development and evaluation study — The Lancet Microbe, 2026 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.lanmic.2025.101289
• Silva Pereira S, Bussi Rosolen B, Almeida Duraes T, et al. — Maternal-fetal implications of herpes virus infection: an updated review — Diagnostics, 2026 (Engelstalig) — doi.org/10.3390/diagnostics16081147
• Birkmann A, Saunders R — Overview on the management of herpes simplex virus infections: current therapies and future directions — Antiviral Research, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.antiviral.2025.106152

Verder lezen

• Lees over referentiewaarden, markeringen en vervolgstappen op je labuitslag.
• Lees onze patiëntengids over AI-uitleg van labuitslagen.
• Lees over labfouten en echte spoed: wanneer je je zorgen maakt.
• Probeer de AI-uitleg van je bloedonderzoek.
• Lees over lupus: symptomen, oorzaken en behandeling.

Begrijp je labuitslag met BloodSense

Een uitslag over herpes is lastig in je eentje te lezen, omdat de betekenis volledig afhangt van welke test is gedaan: een wattenstokje uit een wondje, een IgG-antistoftest met een indexwaarde, of een IgM-regel die eigenlijk niet aangevraagd had moeten worden. BloodSense leest je labuitslag in gewone taal en legt uit wat elke uitslag wel en niet vaststelt, samen met de andere waarden die vaak op hetzelfde formulier staan, zoals antistoffen, leverwaarden of een bloedbeeld. Zo begrijp je je resultaten beter en bereid je betere vragen voor je huisarts voor.

Laat je labuitslag binnen enkele minuten uitleggen

De informatie op deze pagina is bedoeld als uitleg en vervangt geen consult bij je huisarts. Bespreek je uitslag altijd met je huisarts. Het BloodSense-rapport wordt gemaakt door kunstmatige intelligentie, alleen ter informatie. Het is geen diagnose en geen behandeladvies, en het vervangt het oordeel van je huisarts niet.