Parasieten in ontlasting: hoe het onderzoek werkt en wat de uitslag zegt

Onderzoek naar parasieten in ontlasting is laboratoriumonderzoek dat zoekt naar eitjes van wormen, larven, cysten en volwassen parasieten in je poep. Je huisarts vraagt het aan als diarree, buikkrampen of een opgeblazen gevoel langer duren dan een gewone buikgriep, zeker na een reis, na het drinken van onbehandeld water of bij een uitbraak op een kinderdagverblijf. De uitslag staat vaak vol onbekende woorden: cysten, trofozoïeten, Dientamoeba, ‘geen parasieten aangetoond’. In dit artikel lees je wat het laboratorium met je monster doet, waarom in Nederland meestal eerst een PCR-test wordt gedaan, wat een monster kan bederven voordat het ooit onderzocht wordt, welke parasieten in Nederland het vaakst worden gevonden, en hoe microscopie zich verhoudt tot antigeentests en moleculaire panels. Ook lees je wat een negatieve uitslag wel en niet uitsluit.

Waar zoekt onderzoek naar parasieten in ontlasting naar?

Onderzoek naar parasieten zoekt naar de levensstadia die parasieten in de ontlasting achterlaten. Bij klassiek microscopisch onderzoek bekijkt een getrainde analist elk preparaat met het oog. Vier stadia zijn het belangrijkst.

• Eitjes (ova), gelegd door parasitaire wormen. Elke soort maakt een eitje met een eigen schaal, grootte en vorm, en zo wordt de soort herkend.
• Larven, de onvolgroeide wormpjes die uit sommige eitjes komen. Een paar soorten, zoals Strongyloides stercoralis, worden meestal als larve gevonden in plaats van als eitje.
• Cysten, de stevige rustvorm waarmee eencellige parasieten buiten het lichaam overleven. Via cysten gaat een infectie van mens op mens over.
• Trofozoïeten, de actieve, etende vorm van diezelfde eencellige parasieten. Trofozoïeten zijn kwetsbaar en vallen snel uit elkaar; daarom gaat een monster soms meteen in een conserveringsvloeistof.

Hoe het laboratorium een monster onderzoekt

In Nederland is het onderzoek de afgelopen jaren veranderd. Het UMC Utrecht beschrijft dat bij een ontlastingsmonster met de aanvraag ‘parasieten’ standaard een PCR-test voor parasitaire gastro-enteritis wordt gedaan. Die vervangt de vroegere triple-feces-test (TFT) en spoort vijf belangrijke eencellige parasieten op: Giardia lamblia, Dientamoeba fragilis, Entamoeba histolytica/dispar, Blastocystis hominis en Cryptosporidium. Andere parasieten, zoals de meeste wormen, worden met die PCR niet gevonden. Daarvoor is microscopisch onderzoek nodig, waarbij het monster eerst wordt geconcentreerd zodat eitjes en cysten zich ophopen en daarna als nat preparaat en soms als gekleurd preparaat wordt bekeken. Dat kost tijd en een geoefend oog. Laboratoria verschillen in werkwijze, dus je uitslag kan er anders uitzien dan bij iemand anders.

Wat het onderzoek niet meet

Onderzoek naar parasieten is geen algemene test voor darmproblemen. Het zegt niets over ontsteking, bloedverlies of hoe goed je alvleesklier werkt. Die vragen horen bij andere ontlastingsmarkers, die artsen vaak tegelijk aanvragen. De ontstekingsmarker die een chronische darmontsteking onderscheidt van een prikkelbare darm vind je in onze uitleg over calprotectine in de ontlasting. Verborgen bloedverlies is weer een andere vraag, die we behandelen in onze uitleg over de iFOBT-test op occult bloed.

Wanneer wordt ontlasting op parasieten onderzocht?

Niet elke periode van diarree vraagt om onderzoek naar parasieten. De meeste korte episodes komen door een virus en gaan binnen een paar dagen vanzelf over. De Nederlandse richtlijn over laboratoriumdiagnostiek van darmparasieten noemt als indicaties voor onderzoek bij mensen met klachten onder meer:

• Volwassenen met buikpijn en/of diarree die langer dan 10 dagen bestaan, en kinderen met diarree die langer dan 10 dagen bestaat.
• Een worm of een stukje worm die je in, op of naast je ontlasting hebt gezien.
• Bepaalde huidafwijkingen of jeuk die bij worminfecties passen.
• Een onverklaarde verhoging van de eosinofielen in je bloed, omdat sommige worminfecties dat type witte bloedcel laten stijgen. Lees wat die waarde betekent in onze uitleg over eosinofielen in je bloed.
• Onverklaarde bloederige diarree, waarbij gezocht wordt naar Entamoeba histolytica.

Ook reizen of wonen in een gebied waar darmparasieten vaak voorkomen, drinken uit een beek, meer of put, een uitbraak op een kinderdagverblijf, en een verminderde afweer door bijvoorbeeld chemotherapie of een transplantatie maken onderzoek zinvoller. Vettige, drijvende, stinkende ontlasting die wijst op vet dat niet wordt opgenomen, past bij een infectie met Giardia; dat patroon beschrijven we in onze uitleg over vet in de ontlasting.

Vaak wordt tegelijk onderzoek naar bacteriën gedaan, omdat bacteriën veel langdurige diarree veroorzaken en de twee tests verschillende vragen beantwoorden. Vergelijk wat bacteriologisch onderzoek opspoort in onze uitleg over de feceskweek en de uitslag.

Hoe merk je dat je parasieten in je darmen hebt?

Vaak merk je weinig of niets. Als je wel klachten hebt, gaat het meestal om diarree of dunne ontlasting die blijft, buikpijn, een opgeblazen gevoel, winderigheid, vettige ontlasting of juist verstopping. Het MDL Fonds schrijft dat Dientamoeba fragilis bij kinderen vaak diarree, buikpijn en soms huidklachten geeft, en bij volwassenen juist verstopping, en dat ook moeheid regelmatig wordt genoemd. Jeuk rond de anus, vooral ’s nachts, komt volgens Thuisarts vaak door kleine wormpjes (aarsmaden). Aan je klachten alleen kun je niet zien of het een parasiet is: daarvoor is onderzoek nodig.

Waarom soms meer monsters nodig zijn

Dit is het deel dat patiënten het meest verbaast, en de verklaring is eenvoudig: parasieten worden niet gelijkmatig uitgescheiden. Een worm legt eitjes in golven. Een eencellige parasiet laat de ene dag veel cysten los en de volgende dag bijna geen. Eén monster laat dus maar een deel van het beeld zien, en iemand die echt besmet is, kan een volkomen normaal ogend monster inleveren.

Bij microscopisch onderzoek werd daarom vaak gevraagd om monsters van meerdere dagen, zoals bij de vroegere triple-feces-test. Het UMC Utrecht wijst erop dat het soms zinvol is microscopisch onderzoek naar wormeieren en cysten te herhalen, omdat wormeieren in wisselende hoeveelheden worden uitgescheiden. Ook na een behandeling van Giardia wordt volgens het MDL Fonds de ontlasting twee tot drie weken later opnieuw gecontroleerd, met meerdere monsters verspreid over enkele dagen. Vraagt je laboratorium om meer monsters en lever je er maar één in, dan zegt een negatieve uitslag veel minder dan hij lijkt.

Hoe de verzamelset werkt

Meestal krijg je een fecespotje met een schepje in het deksel, soms een buisje met conserveringsvloeistof, en een opvangpapier of -bak voor op de wc. De algemene regel is eenvoudig: vang de ontlasting op voordat die het water raakt, doe snel een kleine hoeveelheid in het potje of buisje, meng het zoals in de instructie staat en zet de datum en het tijdstip op elk potje. Volg altijd de instructie van je eigen laboratorium.

Wat een monster bederft

Ontlastingsonderzoek naar parasieten is opvallend makkelijk te bederven. Verschillende alledaagse stoffen bedekken het preparaat of maken de parasieten kapot, en laboratoria wijzen een monster soms liever af dan een onbetrouwbaar antwoord te geven.

Ook de vorm van de ontlasting telt: dunne monsters bevatten vaker trofozoïeten, gevormde monsters vaker cysten. Daarom noteert je uitslag soms de consistentie. Lees hoe de vorm wordt beschreven in onze uitleg over de Bristol stoelgangschaal.

Welke parasieten worden in Nederland het vaakst gevonden?

De lijst parasieten die de menselijke darm kunnen besmetten, is lang, maar de soorten die in Nederlandse laboratoria echt opduiken, zijn betrekkelijk weinig. Als je de gebruikelijke verdachten kent, lees je een uitslag veel makkelijker.

Volgens het MDL Fonds komt een infectie met Giardia lamblia in Nederland regelmatig voor, vooral bij kinderen, met de meeste gevallen in augustus, september en oktober, en kleine uitbraken op kleuterscholen, crèches en kinderdagverblijven.

De uitzondering: wormpjes (aarsmaden)

Zie je in Nederland wormen in je poep, dan zijn het volgens Thuisarts meestal wormpjes, ook wel aarsmaden genoemd: dunne witte draadjes tot ongeveer 1 centimeter lang, die vaak jeuk geven rond de anus of vagina, vooral ’s nachts. Dit is ook de worm die gewoon ontlastingsonderzoek vaak mist. Het vrouwtje kruipt ’s nachts naar buiten en legt haar eitjes op de huid rond de anus in plaats van in de darm, zodat ze zelden in de ontlasting terechtkomen. Thuisarts zegt dat je wormpjes zelf kunt behandelen. Denk je aan een andere worm, of heb je klachten na een verblijf in het buitenland, zoals buikpijn, hoesten, jeuk of koorts, ga dan naar je huisarts. Heb je een worm of een stukje ervan gezien, neem die dan mee in een afgesloten potje.

Ik heb witte stukjes in mijn ontlasting, maar geen wormen. Wat kan dit zijn?

Witte stukjes in je ontlasting zijn meestal onverteerde voedselresten, zoals stukjes noot, zaadjes, rijst of vezels van groente, of wat slijm. Thuisarts beschrijft stukjes lintworm als platte witte rechthoekige stukjes van 1 tot 2 centimeter, die er gedroogd uitzien als rijstkorrels. Bewegen de stukjes, of komen ze steeds terug zonder dat je ze aan eten kunt koppelen, neem dan een stukje mee naar je huisarts in een afgesloten potje.

Blastocystis en Dientamoeba: onschuldige vondsten?

Niet elk organisme op een uitslag veroorzaakt je klachten. Blastocystis wordt gevonden bij veel gezonde mensen, en ook Dientamoeba fragilis noemt het MDL Fonds een omstreden parasiet: een deel van de mensen die hem bij zich dragen, heeft geen klachten. Een nascholingsartikel in Huisarts en Wetenschap waarschuwt dat moderne PCR-pakketten ook microben kunnen vinden waarvan niet vaststaat dat ze ziek maken, en dat het behandelen van dragerschap en niet-ziekmakende parasieten onnodig antibioticagebruik geeft. Daarom wordt een uitslag altijd samen met je klachten gelezen. Wat je kunt doen als een uitslag afwijkt terwijl je je goed voelt, lees je in onze uitleg over afwijkende uitslagen terwijl je je goed voelt.

Microscopie, antigeentests en PCR vergeleken

Ontlastingsonderzoek naar parasieten is sterk veranderd. Volgens Huisarts en Wetenschap doen de meeste Nederlandse laboratoria fecesonderzoek nu met PCR, omdat dat sneller, praktischer en gevoeliger is dan kweek en microscopie. Elke methode heeft een eigen sterkte, en dat verschil verklaart veel van je uitslag.

Moleculaire tests sporen de genetische vingerafdruk van een organisme op. Daarom vinden ze infecties in monsters waarin niemand iets zag onder de lens. Hoe zulke gecombineerde tests in elkaar zitten, lees je in onze uitleg over multiplex PCR-panels op ontlasting, en de onderliggende techniek in onze uitleg over de PCR-test op ontlasting.

Waarom een negatieve uitslag de vraag niet sluit

Een uitslag met ‘geen parasieten aangetoond’ betekent dat er niets is gevonden in het onderzochte materiaal. Het bewijst niet dat er niets is. De uitscheiding kan die dag laag zijn geweest, er kan maar één monster zijn ingeleverd, de PCR kan de betreffende parasiet niet op zijn lijst hebben (zoals de meeste wormen), of een stof kan het onderzoek hebben verstoord. Houden je klachten aan na een negatieve uitslag, vertel dat dan aan je huisarts in plaats van aan te nemen dat het klaar is. Herhaald onderzoek, aanvullende microscopie, een andere test of een heel andere richting kan dan passen.

Wat er gebeurt als er een parasiet wordt gevonden

Een positieve uitslag noemt de parasiet en soms ook of er weinig of veel van is gezien. De behandeling hangt af van de soort, dus de naam op de uitslag is belangrijker dan het feit dat hij positief is. Of en hoe er wordt behandeld, bepaalt je huisarts samen met jou, op basis van je klachten.

Hoe wordt een Giardia-infectie bij mensen behandeld?

Een Giardia-infectie wordt meestal behandeld met een kort kuurtje van een middel tegen parasieten dat je huisarts voorschrijft. Het MDL Fonds schrijft dat de ziekte vaak vanzelf overgaat, maar dat behandelen meestal toch verstandig is, en dat de ontlasting twee tot drie weken na de behandeling opnieuw wordt gecontroleerd. Is de parasiet dan nog aanwezig, dan volgt een tweede behandeling met een ander middel of een hogere dosis.

Hoe kom je van Dientamoeba fragilis af?

Een infectie met Dientamoeba fragilis is volgens het MDL Fonds moeilijk te behandelen. Bij ernstige klachten schrijven artsen soms een antibioticum voor; zonder of met weinig klachten is afwachten vaak de beste keuze, omdat veel dragers geen klachten hebben. Bespreek met je huisarts of behandelen in jouw situatie zinvol is.

Controle en maatregelen thuis

Je huisarts kan na de behandeling om een nieuw monster vragen om te bevestigen dat de parasiet weg is, zeker als je nog klachten hebt. Huisgenoten worden soms ook onderzocht of behandeld, vooral bij wormpjes, waarbij herbesmetting binnen een gezin makkelijk gebeurt. Praktische maatregelen helpen: goed handen wassen na het toiletbezoek en voor het klaarmaken van eten, beddengoed en ondergoed op een hoge temperatuur wassen tijdens de behandeling van wormpjes, en na een infectie met Cryptosporidium een paar weken niet zwemmen. Sommige mensen houden nog weken dunne ontlasting en krampen nadat de parasiet weg is, een patroon dat op het prikkelbare-darm-syndroom kan lijken. Vergelijk dat beeld met onze uitleg over het prikkelbare-darm-syndroom, en bekijk het bredere ziektebeeld in onze uitleg over buikgriep: klachten en behandeling.

Wanneer naar de huisarts?

Onderzoek naar parasieten heeft zelden haast, maar sommige situaties kunnen niet wachten op een verzamelpotje. Neem snel contact op met je huisarts, of ’s avonds en in het weekend met de huisartsenpost, als een van deze dingen speelt.

• Diarree die langer dan een week duurt, of die weken steeds terugkomt.
• Tekenen van uitdroging: 12 uur of langer niet plassen, duizeligheid bij opstaan, een droge mond of ongewone sufheid.
• Bloed of steeds slijm in de ontlasting. Die bevinding heeft een eigen uitleg in onze tekst over slijm bij de ontlasting.
• Hoge koorts samen met de diarree, of de hele tijd erge buikpijn.
• Onbedoeld gewichtsverlies, of diarree bij iemand met een verminderde afweer.
• Diarree bij een baby, een jong kind of een oudere, omdat vochtverlies dan sneller ernstig wordt.
• Klachten die binnen een paar weken na een reis naar het buitenland beginnen.

Aanhoudende ontsteking verdient aparte aandacht, en een andere ontlastingsmarker helpt om een infectie te onderscheiden van een chronische darmontsteking. Lees wat die marker toevoegt in onze uitleg over de lactoferrine-test in ontlasting. Laboratoriumonderzoek dat je huisarts aanvraagt, valt onder de basisverzekering en gaat meestal van je eigen risico af.

Nieuwste wetenschappelijke inzichten

Onderzoek naar ontlastingsonderzoek op parasieten draaide de afgelopen drie jaar om één vraag: hoe vind je infecties die een menselijk oog achter de microscoop mist, zonder de breedte te verliezen die het klassieke onderzoek waardevol maakt?

Moleculair onderzoek vindt gevallen die de microscoop mist

Een vergelijking uit 2024 uit een ziekenhuislaboratorium onderzocht ontlastingsmonsters van 240 patiënten met darmklachten met zowel de klassieke microscoop als een moleculaire test die het DNA van de parasiet vermenigvuldigt tot het aantoonbaar is. Ongeveer een op de vier monsters was positief met een van beide methoden, en de twee kwamen bij de meeste patiënten overeen, maar de moleculaire test was gevoeliger en vond ook gemengde infecties in één monster. Positieve uitslagen kwamen het vaakst voor bij mensen na een transplantatie en anderen met een verminderde afweer. Wat betekent dit voor jou: dit sluit aan bij de Nederlandse praktijk, waar PCR al vaak de eerste test is. Het was één ziekenhuis, dus het laat een richting zien en geen vaste regel.

De klassieke microscoop blijft de ruggengraat

Een hoofdstuk uit 2026 in een naslagwerk voor laboratoria over onderzoek naar Cryptosporidium betoogt dat gekleurde microscopie een goedkope, betrouwbare manier blijft om deze parasiet te vinden, met een belangrijke waarschuwing: een positieve snelle antigeentest moet worden bevestigd door het monster te bekijken, omdat snelle tests soms een infectie aangeven die er niet is. Wat betekent dit voor jou: een snel antwoord is niet altijd het laatste antwoord, en een laboratorium dat een positieve uitslag dubbel controleert, doet het goed. Een klinische review uit 2023 over veelvoorkomende darmparasieten in de VS komt tot een vergelijkbare conclusie en merkt op dat aarsmaden met een plakbandtest worden vastgesteld en niet met ontlastingsonderzoek.

Kunstmatige intelligentie leert de preparaten lezen

Een studie uit 2023 trainde een beeldherkenningsprogramma op meer dan vijfduizend microscoopbeelden van wormeieren. Het herkende ze nauwkeurig in een fractie van een seconde, tegenover het ongeveer halve uur dat een specialist aan een monster besteedt. Wat betekent dit voor jou: voorlopig nog niets in de praktijk. Dit werk zit in de onderzoeksfase, is getest op opgeslagen beelden en niet op verse monsters, en moet eerst in echte laboratoria worden bevestigd. Het doel is ervaren analisten in drukke laboratoria te ondersteunen, niet te vervangen.

Genetische technieken onthullen soorten achter één bevinding

Een rapport uit 2025 uit Frankrijk gebruikte genetisch onderzoek op ontlastingsmonsters van mensen bij wie met de microscoop een minder bekende darmparasiet, Sarcocystis, was gevonden. Wat de microscoop als één organisme noteerde, bleek vaak meerdere soorten tegelijk te zijn, waaronder één waarvan niet bekend was dat hij mensen zo besmet. Wat betekent dit voor jou: de microscoop vertelt dat er een parasiet is, genetische methoden kunnen precies zeggen welke, en dat verschil verandert soms de behandeling. Het ging om een klein aantal gevallen in één land, dus de bevinding is vroeg en moet elders worden bevestigd.

Begrippenlijst

Veelgestelde vragen

Waar zoekt onderzoek naar parasieten precies naar?

Het zoekt naar de levensstadia die darmparasieten in de ontlasting achterlaten: eitjes en larven van wormen, en de cysten en trofozoïeten van eencellige parasieten. In Nederland gebeurt dat vaak eerst met een PCR-test die de belangrijkste eencelligen opspoort, en zo nodig met microscopisch onderzoek dat ook wormeieren kan vinden. De uitslag noemt elke gevonden parasiet. Het meet geen ontsteking, bloedverlies, vertering of bacteriën, dus een normaal onderzoek op parasieten betekent niet dat de rest van je darm is gecontroleerd.

Waarom moet ik soms meer dan één monster inleveren?

Omdat parasieten met tussenpozen worden uitgescheiden. Een worm legt eitjes in golven en een eencellige laat op sommige dagen cysten los en op andere bijna niet, dus één monster kan een echte infectie makkelijk missen. Monsters op verschillende dagen geven het laboratorium meer onafhankelijke kansen om een uitscheiding te vangen. Daarom is het belangrijk om alle gevraagde monsters in te leveren. Lever je er maar één in en is die negatief, dan is dat veel zwakker bewijs dan een volledige set.

Hoe lang duurt het voor de uitslag er is?

Dat verschilt per laboratorium en per methode. PCR geeft vaak binnen een paar dagen een uitslag; microscopisch onderzoek kan langer duren, omdat elk preparaat door een mens wordt bekeken, en bij meerdere monsters begint de klok pas bij het laatste. Een laboratorium noemt dat de uitslag van ontlastingsonderzoek meestal binnen drie dagen bekend is, maar bij minder vaak voorkomende onderzoeken weken kan duren. Vertraging kan ook ontstaan als een monster een extra kleuring of een controle door een arts-microbioloog nodig heeft. De uitslag gaat naar je huisarts, die hem met je bespreekt.

Kan het onderzoek een parasiet missen?

Ja, en dat is bekend. Weinig uitscheiding op de dag van verzamelen, minder monsters dan gevraagd, verstoring door barium, paraffineolie of recente antibiotica, en te lang wachten verminderen de kans om iets te vinden. Sommige parasieten, waaronder wormpjes en bepaalde soorten die in weefsel leven, komen niet betrouwbaar in de ontlasting terecht. PCR vindt sommige infecties die de microscoop mist, maar zoekt alleen naar wat op de vaste lijst staat. Houden je klachten aan na een negatieve uitslag, vertel het dan aan je huisarts zodat verder onderzoek kan worden overwogen.

Wat gebeurt er als er parasieten in mijn ontlasting zitten?

Je huisarts stemt de behandeling af op de parasiet die op de uitslag staat, omdat verschillende parasieten op verschillende middelen reageren. Veel infecties met eencelligen worden behandeld met een kort kuurtje van een middel tegen parasieten, en verschillende worminfecties reageren op één of twee doses. Sommige infecties bij verder gezonde mensen gaan vanzelf over en worden alleen gevolgd, en bij dragers zonder klachten is behandelen vaak niet nodig. Je kunt worden gevraagd om een controlemonster, en huisgenoten worden soms ook onderzocht of behandeld, vooral bij wormpjes.

Is onderzoek naar parasieten hetzelfde als een feceskweek?

Nee. Bij een feceskweek worden bacteriën uit je monster opgekweekt om bacteriële oorzaken van diarree, zoals Salmonella of Campylobacter, te vinden; in Nederland gebeurt dat vaak eerst met PCR en pas bij een positieve uitslag met een kweek. Onderzoek naar parasieten zoekt naar parasieten en kweekt niets op. De twee worden vaak samen aangevraagd, omdat langdurige diarree beide oorzaken kan hebben en de ene test de andere niet uitsluit.

Bronnen

• Richtlijnendatabase (FMS) — Laboratoriumdiagnostiek van intestinale parasieten: indicaties voor parasitologisch onderzoek — Richtlijnendatabase.nl, 2019 — richtlijnendatabase.nl
• UMC Utrecht — Bepalingenwijzer: Wormeieren/cysten — UMC Utrecht, 2024 — umcutrecht.nl
• Schierenberg A, Broekhuizen BDL, de Wit NJ — Fecesonderzoek bij patiënten met diarree — Huisarts en Wetenschap, 2016 — henw.org
• Thuisarts.nl (NHG) — Ik denk dat ik wormen heb — Thuisarts, 2026 — thuisarts.nl
• MDL Fonds — Giardia lamblia infectie — Mdlfonds.nl, geraadpleegd 2026 — mdlfonds.nl
• MDL Fonds — Dientamoeba fragilis infectie — Mdlfonds.nl, geraadpleegd 2026 — mdlfonds.nl
• Dicoon — Ontlastingsonderzoek KCHI — Dicoon.nl, geraadpleegd 2026 — dicoon.nl
• MedlinePlus, National Library of Medicine — Ova and Parasite Test — MedlinePlus Medical Test, 2025 (Engelstalig) — medlineplus.gov
• Centers for Disease Control and Prevention, DPDx — Diagnostic Procedures: Stool Specimens — CDC, 2023 (Engelstalig) — cdc.gov
• Cleveland Clinic — Intestinal Parasites — Cleveland Clinic Health Library, 2024 (Engelstalig) — my.clevelandclinic.org
• Mayo Clinic — Giardia Infection (Giardiasis): Diagnosis and Treatment — Mayo Clinic, 2024 (Engelstalig) — mayoclinic.org
• Pyzocha N, Cuda A — Common Intestinal Parasites — American Family Physician, 2023 (Engelstalig) — pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
• Garg P, Bhasin SL, Malhotra P, et al. — Multiplex PCR for Gastrointestinal Parasites in Stool: Benchmarking Against Direct Microscopy and Simplex PCR — Diagnostic Microbiology and Infectious Disease, 2024 (Engelstalig) — doi.org/10.1016/j.diagmicrobio.2024.116475
• Robinson G, Chalmers RM — Cryptosporidium Diagnostic Assays: Microscopy — Methods in Molecular Biology, 2026 (Engelstalig) — doi.org/10.1007/978-1-0716-4824-7_1
• Kumar S, Arif T, Ahamad G, et al. — An Efficient and Effective Framework for Intestinal Parasite Egg Detection Using YOLOv5 — Diagnostics, 2023 (Engelstalig) — doi.org/10.3390/diagnostics13182978
• Moniot M, Combes P, Costa D, et al. — Simultaneous Detection of Sarcocystis hominis, S. heydorni, and S. sigmoideus in Human Intestinal Sarcocystosis, France, 2021-2024 — Emerging Infectious Diseases, 2025 (Engelstalig) — doi.org/10.3201/eid3103.241640

Verder lezen

• Vergelijk met het onderzoek dat bacteriën uit hetzelfde monster opspoort in onze uitleg over de feceskweek.
• Ontdek de gecombineerde test die tegelijk op parasieten, bacteriën en virussen zoekt in onze uitleg over multiplex PCR op ontlasting.
• Bekijk de marker die darmontsteking onderscheidt van een functionele darmklacht in onze uitleg over calprotectine.
• Lees over de witte bloedcellen die bij een invasieve infectie in de ontlasting verschijnen in onze uitleg over leukocyten in ontlasting.
• Begrijp hoe referentiewaarden en markeringen voor afwijkende waarden ontstaan in onze uitleg over referentiewaarden op je labuitslag.

Begrijp je labuitslag met BloodSense

Een uitslag vol termen als cysten, trofozoïeten en Dientamoeba is lastig te plaatsen naast de rest van je uitslagen. BloodSense leest je onderzoek naar parasieten samen met verwante tests zoals een bacteriologisch fecesonderzoek, calprotectine, een bloedbeeld en je eosinofielen, en legt in gewone taal uit wat elke regel betekent en hoe ze samenhangen. Zo begrijp je je eigen uitslagen en bereid je betere vragen voor je afspraak voor. Het BloodSense-rapport stelt geen diagnose en vervangt je huisarts niet.

Laat je labuitslag in enkele minuten uitleggen