Antitrombine III op je labuitslag is een van de weinige getallen die beschrijven hoe goed je bloed weet wanneer het moet stoppen met stollen. Antitrombine III is een eiwit uit je lever dat werkt als natuurlijke rem op de bloedstolling. Komt de test laag terug, dan betekent dat meestal dat die rem zwakker is dan zou moeten. In dit artikel lees je wat de test meet, hoe je het percentage op je uitslag leest, waarom activiteit en antigeen elkaar kunnen tegenspreken, wat de waarde tijdelijk omlaag duwt en in welke situaties de uitslag echt iets betekent in plaats van alleen ongewoon te zijn. Het doel is niets vast te stellen, maar je te helpen je volgende afspraak in te gaan met de vragen die ertoe doen.

Wat is antitrombine en wat doet het in je bloed?

Antitrombine is een eiwit dat overmatige stolling voorkomt door enkele andere stollingsfactoren te remmen. Stolling is een gecontroleerde noodsituatie. Als een bloedvat beschadigd raakt, wordt een reeks eiwitten na elkaar geactiveerd tot fibrinedraden het lek dichten. Die reeks heeft een uitknop nodig, anders zou een kleine reparatie blijven groeien tot het bloedvat helemaal dicht zit. Antitrombine is die uitknop. Het gaat voortdurend rond in je bloed en schakelt trombine en factor Xa uit, de twee enzymen die de laatste stappen van de stolselvorming aandrijven. De NVKC beschrijft de rol van antitrombine als het voorkomen van overmatige stolling door remming van andere stollingsfactoren.

De naam is een historisch overblijfsel. Onderzoekers nummerden vroeger verschillende antitrombineactiviteiten, en de derde bleek de belangrijke remmer in het bloed te zijn. Moderne laboratoria en de huidige literatuur noemen het gewoon antitrombine, maar op sommige uitslagen staat nog het oude label. Je kunt dus beide namen voor hetzelfde eiwit tegenkomen.

Op zichzelf werkt antitrombine langzaam. Heparine, zowel het natuurlijke heparansulfaat op je vaatwanden als het medicijn dat in het ziekenhuis wordt gegeven, bindt aan antitrombine en verandert de vorm ervan. Daardoor werkt de rem honderden keren sneller. Die samenwerking verklaart iets wat veel patiënten verwarrend vinden: heparine verdunt het bloed niet zelf. Het versterkt de antitrombine die je al hebt. Daarom reageert iemand met heel weinig antitrombine soms slecht op een gewone dosis heparine. De NVKC noemt dit ook als reden om de test aan te vragen: bij patiënten die niet voldoende op heparine reageren.

Omdat antitrombine maar een van de natuurlijke antistollingseiwitten is, lezen artsen het zelden los. Het staat naast twee verwante remmende eiwitten, en wil je het hele plaatje zien, vergelijk het dan met onze uitleg over stollingsonderzoek.

Waarom vraagt een arts een antitrombine III-test aan?

Dit is geen routinetest. Hij hoort niet bij een gewone controle en staat niet in een basaal bloedonderzoek of bloedbeeld. Hij wordt aangevraagd als er een specifieke vraag moet worden beantwoord, meestal door een internist, hematoloog of gynaecoloog.

Gebruikelijke redenen om te testen

Een onverklaard stolsel in een diepe ader of in de longen, vooral bij iemand jonger dan ongeveer 50 jaar zonder duidelijke aanleiding zoals een operatie of lang stilliggen.
Stolsels die ondanks behandeling terugkomen, of stolsels op ongewone plekken zoals de aders van de buik of de hersenen.
Veel trombose in de familie, vooral als een naast familielid een bevestigde antitrombinedeficiëntie heeft.
Heparine die bij een gewone dosis niet het verwachte effect geeft, een patroon dat heparineresistentie wordt genoemd.
Herhaalde miskramen of een trombose tijdens de zwangerschap of in de weken na de bevalling.

Artsen vragen antitrombine vaak samen met ander stollingsonderzoek aan en niet los. Bij zo’n onderzoek hoort soms een D-dimeer test om te zien of er op dit moment stolsels worden afgebroken, naast screeningstijden die de stollingscascade zelf meten. Twee daarvan staan uitgelegd in onze uitleg over de protrombinetijd en onze uitleg over de aPTT-waarde.

Eén punt verdient nadruk. Een laag antitrombine betekent op zichzelf niet dat je een stolsel krijgt, en een normale waarde garandeert niet dat het nooit gebeurt. De meeste mensen met een erfelijke stollingsneiging krijgen nooit een trombose. De uitslag verschuift een kans; hij bepaalt geen lot.

Wat is de normale waarde van antitrombine?

Antitrombine-activiteit wordt uitgedrukt als percentage van wat een gemengd normaal plasmamonster doet, dus 100 procent betekent gemiddeld en niet perfect. Veel laboratoria gebruiken voor volwassenen een band rond 80 tot 120 procent, maar banden verschillen per apparaat en per partij reagens. De band naast je eigen waarde is de enige die voor jouw monster geldt.

De tabel laat zien hoe artsen de banden meestal benaderen. Gebruik haar als hulpmiddel voor het gesprek met je arts en niet om jezelf te beoordelen.

Uitslag activiteit	Gebruikelijke uitleg	Gebruikelijke volgende stap
Binnen de referentiewaarden	De natuurlijke rem lijkt voldoende te werken	Geen vervolg voor antitrombine, tenzij klachten iets anders doen vermoeden
Licht onder de band	Vaak een tijdelijke of verworven daling en geen erfelijke afwijking	Herhalen als de acute situatie voorbij is
Ongeveer de helft van normaal, bevestigd in een tweede monster	Patroon dat vooral bij een erfelijke deficiëntie wordt gezien	Antigeenbepaling, onderzoek in de familie, verwijzing naar een hematoloog
Zeer laag tijdens een stolsel, sepsis of heparinebehandeling	Verbruik door de ziekte zelf is de gebruikelijke verklaring	Indeling uitstellen tot na het herstel
Boven de band	Op zichzelf zelden van betekenis	Meestal geen actie; gelezen met de rest van het onderzoek

Het tijdstip telt hier meer dan bij de meeste bloedtests. Een monster dat wordt afgenomen tijdens een actief stolsel, tijdens heparinegebruik of midden in een ernstige infectie, kan laag uitvallen om redenen die niets met je genen te maken hebben. De NVKC noemt verhoogd verbruik bij stolselvorming in benen of longen als oorzaak van een verworven verlaging. Daarom bevestigen hematologen een lage waarde liefst weken later, als de acute periode voorbij is en de antistolling onder begeleiding is aangepast of gestopt.

Activiteit en antigeen: waarom één eiwit twee getallen geeft

Laboratoria kunnen antitrombine op twee manieren meten, en samen vertellen de twee uitslagen een verhaal dat geen van beide alleen vertelt.

De functionele bepaling, meestal de eerste die wordt gedaan, meet hoe goed je antitrombine trombine of factor Xa echt remt. De immunologische bepaling, de antigeentest, meet hoeveel antitrombine er aanwezig is, of het nu werkt of niet. Door ze te vergelijken, scheid je twee heel verschillende problemen.

Patroon	Activiteit	Antigeen	Wat het doet vermoeden
Type I-deficiëntie	Laag	Laag	Er wordt te weinig eiwit gemaakt; de hoeveelheid is het probleem
Type II-deficiëntie	Laag	Normaal	Er is genoeg eiwit, maar het werkt niet goed
Verworven daling	Laag	Laag	Verlies of verbruik door ziekte, niet door een erfelijke variant
Normaal onderzoek	Normaal	Normaal	Geen afwijking van antitrombine gevonden in dit monster

Een erfelijke antitrombinedeficiëntie gaat terug op het gen SERPINC1, dat de bouwinstructies voor het eiwit bevat. Ze erft autosomaal dominant over: één veranderde kopie is genoeg om de waarde te verlagen. Volgens de Cyberpoli heb je 50 procent kans om de aandoening te erven als een van je ouders haar heeft. Type II wordt verder onderverdeeld naar welk deel van het molecuul is aangedaan, en sommige subtypen geven duidelijk minder trombose dan andere. Dat is een reden waarom een hematoloog de uitslag hoort in te delen en niet een algemene tabel.

De functionele bepaling vangt beide typen, dus daar begint het altijd mee. Een uitleg van die bepaling voor patiënten staat in onze uitleg over de antitrombine-activiteit.

Antitrombinedeficiëntie: hoe vaak komt het voor en wat is het risico?

Een erfelijke antitrombinedeficiëntie is zeldzaam en komt volgens de Cyberpoli voor bij 0,02 tot 0,05 procent van de mensen. Wie haar heeft, maakt 30 tot 60 procent van de normale hoeveelheid antitrombine aan, waardoor de bloedstolling minder goed wordt geremd. De kans op trombose is dan acht tot tien keer groter, en een op de twee mensen met een antitrombinedeficiëntie heeft voor het veertigste jaar een trombose doorgemaakt. Daarmee hoort deze deficiëntie bij de sterkere erfelijke risicofactoren. De NVKC zegt ook dat al bij een lichte verlaging van antitrombine een verhoogde kans op overmatige stolling bestaat.

Dat klinkt alarmerend, maar het betekent nog steeds niet dat elk mens met deze aanleg trombose krijgt. De aanleg werkt samen met omstandigheden zoals een operatie, lang stilliggen, zwangerschap en hormonen. Daarom draait de aanpak vooral om een plan voor risicovolle periodes.

Wat verlaagt antitrombine III, en wat verhoogt het?

Verworven oorzaken komen veel vaker voor dan erfelijke, en de meeste zijn tijdelijk. De NVKC noemt een verminderde aanmaak, zoals bij leverziekte, en een verhoogd verbruik, zoals bij stolselvorming in benen of longen.

Oorzaken van een lage uitslag

Leverziekte. De lever maakt antitrombine, dus een flinke leverfunctiestoornis vermindert de aanmaak. Aanmaakwaarden dalen vaak samen; daarom lezen artsen de uitslag naast onze uitleg over albumine in je bloed.
Nierziekte met veel eiwitverlies in de urine, omdat antitrombine klein genoeg is om door beschadigde nierfilters te ontsnappen.
Een actief stolsel, een grote operatie, letsel of sepsis, die allemaal snel remmende eiwitten verbruiken.
Behandeling met heparine, die de gemeten waarde tijdens de behandeling iets verlaagt.
Oestrogeen, ook via de anticonceptiepil met oestrogeen en hormoontherapie.
Zwangerschap en de weken na de bevalling, als het hele stollingssysteem naar meer stolneiging verschuift.

Oorzaken van een hogere uitslag

Een hoog antitrombine is zelden een medisch probleem. Het komt voor bij behandeling met vitamine K-remmers zoals acenocoumarol of fenprocoumon, bij sommige ontstekingstoestanden en soms na een niertransplantatie. Er bestaat geen bekende aandoening waarbij te veel antitrombine gevaarlijk is, dus een verhoogde waarde wordt meestal genoteerd en terzijde gelegd.

Omdat deze verworven oorzaken zo sterk overlappen met de redenen waarom stollingsonderzoek wordt aangevraagd, telt de volgorde van testen. Een waarde die in een ziekenhuisbed tijdens een acute situatie wordt gemeten, beantwoordt een andere vraag dan een waarde die drie maanden later op de polikliniek wordt gemeten. Fibrinogeen gedraagt zich onder stress op een vergelijkbare manier, zoals onze uitleg over fibrinogeen in je bloed beschrijft.

Bijzondere situaties: zwangerschap, heparine en operaties

Drie situaties veranderen hoe het getal wordt gebruikt.

Zwangerschap

Zwangerschap verhoogt het risico op trombose al flink ten opzichte van niet zwanger zijn, en een antitrombinedeficiëntie verhoogt het nog verder. Verloskundig teams zien een bekende deficiëntie daarom als iets om vooraf te plannen en niet alleen te volgen: ze beslissen vooraf over preventieve antistolling tijdens de zwangerschap en na de bevalling. Testen tijdens de zwangerschap zelf wordt afgeraden, omdat de normale verschuiving in het stollingssysteem de uitslag moeilijk in te delen maakt.

Heparineresistentie

Geeft een gewone dosis heparine niet het verwachte effect, dan is een laag antitrombine een van de verklaringen die artsen nakijken, vooral op de intensive care en bij hartoperaties met een hart-longmachine. Omdat heparine antitrombine als partner nodig heeft, kan het aanvullen van antitrombine in geselecteerde gevallen het effect van het medicijn herstellen. De NVKC noemt dat aan een patiënt met een tijdelijk tekort een antitrombinepreparaat kan worden gegeven. De controle in die situatie gebeurt met stollingstijden en niet met de antitrombinewaarde zelf; onze uitleg over de INR-waarde beschrijft de bekendste van die metingen.

Operaties en stilliggen

Iemand met een bevestigde deficiëntie krijgt meestal preventieve antistolling rond operaties, lange ziekenhuisopnames en lange reizen, ook zonder eerdere trombose. Wat wordt behandeld, is een risico en geen ziekte. Het blijft belangrijk de klachten te herkennen die om snelle zorg vragen; die staan in onze uitleg over symptomen van een trombosebeen.

Wat doe je na een afwijkende antitrombine III-uitslag?

Eén lage waarde is een begin en geen conclusie. Specialisten werken meestal in deze volgorde.

Kijk naar de omstandigheden van de bloedafname. Gebruikte je heparine, was je aan het herstellen van een stolsel, was je zwanger of acuut ziek, of gebruikte je oestrogeen? Dan geeft de uitslag misschien niet je basiswaarde weer.
Herhaal de test als de situatie voorbij is, meestal enkele weken later en zonder storende behandeling als dat veilig kan.
Voeg een antigeenbepaling toe als de activiteit laag blijft, om een probleem met de hoeveelheid te scheiden van een probleem met de werking.
Bekijk de familiegeschiedenis, omdat een erfelijke deficiëntie gevolgen heeft voor broers, zussen, ouders en kinderen.
Bespreek preventie in plaats van behandeling als er nog geen trombose is geweest. De meeste mensen met een deficiëntie en zonder trombose krijgen geen levenslange antistolling.

Wanneer zoek je snel medische hulp?

Ongeacht welke laboratoriumwaarde dan ook: bel direct je huisarts of de huisartsenpost bij zwelling, pijn, warmte of verkleuring van één been. Thuisarts noemt een dik, warm, pijnlijk en roder of donkerder onderbeen als mogelijk teken van een trombosebeen. Bel 112 bij plotselinge benauwdheid, pijn op de borst die erger wordt bij diep inademen, bloed ophoesten of een jagend hart. Ongeveer de helft van de trombosebenen geeft helemaal geen klachten, en daarom verdienen bekende risicofactoren een plan in plaats van afwachten. Het gedrag van bloedplaatjes hoort bij hetzelfde bredere beeld, zoals onze uitleg over trombocyten beschrijft.

Nieuwste wetenschappelijke inzichten

Onderzoek van de afgelopen drie jaar heeft het gesprek over antitrombinetests verschoven van wie getest kan worden naar wie getest zou moeten worden. Dit vonden recente overzichten, in gewone taal.

Gericht testen is beter dan iedereen testen

Een overzicht uit 2025 in Medical Clinics of North America bekeek hoe onderzoek naar trombofilie, het zoeken naar een erfelijke stollingsneiging, na een trombose in de praktijk wordt gebruikt. De auteurs vonden grote verschillen tussen ziekenhuizen in wie wordt getest en hoe de uitslagen worden gebruikt, en concludeerden dat de redenen om te testen smal en weloverwogen moeten zijn. Wat betekent dit voor jou? Ziet je arts na een trombose met een duidelijke oorzaak, zoals een operatie, af van stollingsonderzoek, dan is dat de huidige praktijk en geen vergissing.

Een positieve uitslag verandert de behandeling niet automatisch

Een overzicht uit 2024 in La Presse Médicale keek hoeveel trombofiliebevindingen de behandeling echt veranderen. Voor de vaker voorkomende erfelijke varianten bleek dat verrassend weinig, omdat de beslissing hoe lang antistolling doorgaat vooral afhangt van de vraag of de trombose een aanwijsbare aanleiding had. Antitrombinedeficiëntie zit aan de zwaardere kant van dat spectrum, maar ook daar voedt de bevinding een gesprek en dicteert ze geen vast protocol. Wat betekent dit voor jou? Verwacht dat je behandelplan eerst rond je tromboseverhaal wordt gebouwd en pas daarna rond je laboratoriumuitslag.

Valkuilen in het laboratorium worden in kaart gebracht

Een overzicht uit 2024 in Seminars in Thrombosis and Hemostasis liet zien hoe makkelijk trombofilie-uitslagen kunnen misleiden. Bloedverdunners, het tijdstip van de afname ten opzichte van een trombose en de opzet van de bepaling kunnen een waarde de verkeerde kant op duwen, en sommige bepalingen missen bepaalde subtypen van een antitrombinedefect. Wat betekent dit voor jou? Eén afwijkend getal hoort bevestigd te worden voordat het een etiket wordt, en die bevestiging is een normaal onderdeel van goede zorg en geen teken dat er iets is misgegaan.

Duidelijkere richtlijnen voor wie de test aanvraagt

Een overzicht uit 2026 in het Journal of the American Association of Nurse Practitioners vatte de vijf klassieke erfelijke trombofilieën samen, waaronder antitrombinedeficiëntie, en benadrukte dat de meeste dragers nooit een trombose krijgen. Het onderstreepte ook dat testen hoort te volgen op een duidelijke klinische vraag en samen moet gaan met uitleg. Wat betekent dit voor jou? Krijg je deze test aangeboden, dan is het redelijk om te vragen welke beslissing de uitslag zal veranderen, en een goede arts heeft daar een concreet antwoord op.

Geen van deze onderzoeken haalt de basis onderuit. Antitrombine blijft een betekenisvolle maat voor je natuurlijke stollingsrem. De verfijning gaat over context, tijdstip en terughoudendheid, niet over de biologie.

Begrippenlijst

Begrip	Uitleg
Antitrombine (antitrombine III)	Een eiwit uit de lever dat de stolling afremt door trombine en factor Xa uit te schakelen. Het Romeinse cijfer is een historisch label voor hetzelfde eiwit.
Trombine	Het enzym dat fibrinogeen omzet in fibrine, het netwerk dat een stolsel bij elkaar houdt.
Trombofilie	Een neiging tot abnormale stolling, erfelijk of later in het leven verworven.
Veneuze trombo-embolie (VTE)	Verzamelnaam voor een trombosebeen en een longembolie, een stolsel dat naar de longen is gereisd.
Functionele bepaling	Een test die meet hoe goed een eiwit werkt en niet hoeveel ervan aanwezig is.
Antigeenbepaling	Een test die de hoeveelheid van een eiwit meet, ongeacht of het normaal werkt.
SERPINC1	Het gen met de bouwinstructies voor antitrombine. Varianten ervan veroorzaken een erfelijke antitrombinedeficiëntie.
Autosomaal dominant	Een manier van overerven waarbij één veranderde kopie van een gen genoeg is, waardoor elk kind een kans van een op twee heeft om het te erven.
Heparineresistentie	Een situatie waarin een gewone dosis heparine minder effect geeft dan verwacht, soms omdat antitrombine laag is.
Factor VIII	Een stollingsfactor die onder meer tijdelijk stijgt bij ontsteking; een blijvend hoge waarde wordt in verband gebracht met trombose.

Veelgestelde vragen

Moet je nuchter zijn voor een antitrombine III-test?

Meestal hoef je voor deze test niet nuchter te zijn. Het is een gewone bloedafname uit een ader die een paar minuten duurt. Wat wel telt, zijn je medicijnen en je recente medische geschiedenis, omdat heparine, vitamine K-remmers, DOAC’s, de pil of andere middelen met oestrogeen, en een recente trombose de uitslag allemaal kunnen verschuiven. Vertel de aanvragende arts precies wat je gebruikt en wanneer je laatste dosis was, en meld een recente opname, operatie, infectie of zwangerschap. Gebeurt de test als onderdeel van onderzoek na een trombose, dan plant het laboratorium of je arts haar soms op een bepaald moment ten opzichte van je behandeling.

Kan een laag antitrombine III weer normaal worden?

Ja, als de oorzaak verworven is. Waarden die zijn gedaald door een actief stolsel, een operatie, sepsis, heparinebehandeling of een tijdelijk leverprobleem, herstellen vaak als de onderliggende situatie voorbij is. Daarom wordt één lage waarde meestal na enkele weken herhaald. Een erfelijke deficiëntie door een variant in SERPINC1 is daarentegen levenslang en wordt niet normaal, al kan de waarde rond haar eigen basis wat schommelen. Alleen herhaalde metingen onder stabiele omstandigheden, liefst met een antigeenbepaling erbij, kunnen de twee betrouwbaar onderscheiden.

Betekent een antitrombinedeficiëntie dat je zeker een trombose krijgt?

Nee. Een erfelijke stollingsneiging verhoogt de kans op een trombose over je hele leven, maar de meeste dragers krijgen er nooit een. Antitrombinedeficiëntie geldt als een van de sterkere erfelijke risicofactoren en verdient dus meer aandacht dan sommige andere, maar ze werkt nog steeds samen met omstandigheden zoals een operatie, stilliggen, zwangerschap en hormoongebruik. In de praktijk volgt meestal een preventieplan voor risicovolle periodes en geen voortdurende behandeling. Je eigen trombosegeschiedenis en die van je familie wegen minstens zo zwaar als het getal.

Moeten mijn familieleden worden getest?

Dat hangt af van de bevinding en van hun eigen voorgeschiedenis. Het is een gesprek met een hematoloog of klinisch geneticus en geen beslissing die je op basis van een uitslag neemt. Omdat de deficiëntie autosomaal dominant overerft, hebben eerstegraads familieleden ongeveer een kans van een op twee om dezelfde variant te hebben. Testen kan worden aangeboden aan familieleden die zwanger zijn of willen worden, de pil met oestrogeen overwegen of een grote operatie krijgen, omdat de uitslag hun preventieve zorg kan veranderen. Kinderen testen zonder duidelijke reden wordt meestal uitgesteld.

Mag ik de pil gebruiken met een laag antitrombine III?

Die beslissing ligt bij je arts, die je uitslag, je trombosegeschiedenis, je familiegeschiedenis en de mogelijke alternatieven tegen elkaar afweegt. De combinatiepil met oestrogeen verhoogt het risico op trombose bij iedereen, en die verhoging is groter als er een stollingsneiging is. Methoden met alleen progestageen en niet-hormonale methoden worden in deze situatie vaak besproken. Stop niet met een voorgeschreven middel op basis van alleen een laboratoriumwaarde; neem de uitslag mee naar je afspraak en vraag concreet wat die voor jouw mogelijkheden betekent.

Wat betekent het als factor VIII verhoogd is?

Factor VIII stijgt vaak tijdelijk bij een acute ontsteking of verwonding, zoals de NVKC beschrijft, en dan betekent een verhoogde waarde meestal weinig. Blijft factor VIII ook buiten zo’n periode hoog, dan wordt dat in verband gebracht met een grotere kans op trombose. Je arts beoordeelt zo’n uitslag samen met de rest van het trombofilie-onderzoek.

Wat is het verschil tussen antitrombine III, proteïne C en proteïne S?

Alle drie zijn natuurlijke antistollingseiwitten: eiwitten die de stolling afremmen. Ze werken alleen via verschillende mechanismen en worden met verschillende bepalingen gemeten. Antitrombine schakelt trombine en factor Xa direct uit. Proteïne C en proteïne S werken als paar en zetten andere stollingsfactoren eerder in de cascade buiten werking. Bij trombofilie-onderzoek worden vaak alle drie samen gemeten, plus genetische tests voor twee veelvoorkomende varianten, zoals factor V Leiden, omdat een tekort aan elk ervan kan bijdragen aan het risico op trombose.

Bronnen

Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde (NVKC) — Antitrombine — Alles over testen, geraadpleegd 2026 (allesovertesten.nl)
Cyberpoli — Wat is antitrombine-deficiëntie? — Cyberpoli, Trombose, geraadpleegd 2026 (cyberpoli.nl)
Thuisarts.nl (NHG) — Ik denk dat ik een trombosebeen heb — Thuisarts, geraadpleegd 2026 (thuisarts.nl)
Vrotniakaite-Bajerciene K, Angelillo-Scherrer A, Castellucci LA — Thrombophilia Testing in Venous Thromboembolism — Medical Clinics of North America, 2025 (doi.org/10.1016/j.mcna.2025.01.008)
Emmerich J, Zuily S, Gouin-Thibault I, Morange PE, Couturaud F, Huisman M — Impact of thrombophilia on venous thromboembolism management — La Presse Médicale, 2024 (doi.org/10.1016/j.lpm.2024.104247)
Moore GW — Thrombophilia Screening: Not So Straightforward — Seminars in Thrombosis and Hemostasis, 2024 (doi.org/10.1055/s-0044-1786807)
Tinkle MB — Inherited thrombophilias: Genetics and testing considerations — Journal of the American Association of Nurse Practitioners, 2026 (doi.org/10.1097/JXX.0000000000001216)
MedlinePlus Genetics, National Library of Medicine — SERPINC1 gene — MedlinePlus Genetics, herzien 2024 (medlineplus.gov)
National Heart, Lung, and Blood Institute — Venous Thromboembolism — National Institutes of Health, 2025 (nhlbi.nih.gov)
Centers for Disease Control and Prevention — About Venous Thromboembolism (Blood Clots) — CDC, bijgewerkt 2025 (cdc.gov)
Mayo Clinic — Deep vein thrombosis (DVT): Symptoms and causes — Mayo Foundation for Medical Education and Research, 2022 (mayoclinic.org)

Verder lezen

Vergelijk met het andere natuurlijke antistollingseiwit dat naast antitrombine wordt gemeten in onze uitleg over de proteïne C bloedtest.
Bekijk de partner van proteïne C in onze uitleg over proteïne S.
Lees over het onderzoek dat bijna elk bloedonderzoek omlijst in onze uitleg over het volledige bloedbeeld.
Ontdek een apart aminozuur dat met vaatrisico samenhangt in onze uitleg over homocysteïne in je bloed.
Begrijp wat de grootte van bloedplaatjes toevoegt aan stollingsonderzoek in onze uitleg over de MPV-waarde.

Begrijp je labuitslag met BloodSense

Stollingsuitslagen zijn zelden los te begrijpen. Een antitrombinepercentage betekent iets anders, afhankelijk van wat je protrombinetijd, aPTT, D-dimeer en aantal bloedplaatjes op hetzelfde moment doen. BloodSense leest die getallen samen en legt in gewone taal uit wat elk ervan bijdraagt, zodat je met goede vragen naar je afspraak gaat in plaats van met een pagina vol onbekende afkortingen. Het helpt je je uitslag te begrijpen; het stelt geen diagnose en vervangt je arts niet.

Upload je labuitslag en ontvang je rapport binnen enkele minuten